“ส่งคำสั่งไป เปิดคลังสมบัติ ให้เย่สหายน้อยเข้าไปเลือกได้ตามใจชอบ”
ผางอู่กล่าวเสียงดัง
เมื่อได้ยินคำพูดของบรรพชน ทุกคนในตระกูลผางต่างรู้สึกหดหู่ใจอย่างหนัก ต่างพากันก้มหน้าหงอย
ตระกูลผางที่เคยเกรียงไกรสั่นสะเทือนทั่วทะเลดาว กลับถูกบีบคั้นมาถึงเพียงนี้
“วันนี้เป็นวันที่มืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลผางเรา!”
ผู้อาวุโสตระกูลผางผู้หนึ่งผมขาวโพลน น้ำตานองหน้า เงยหน้าร้องถอนหายใจยาว
“ตระกูลผางที่เคยครองอำนาจทั่วทะเลดาวเทียนหลัว กลับต้องก้มหัวให้เด็กหนุ่มรุ่นหลังคนหนึ่ง”
“ไม่ก้มหัวไม่ได้ เจ้าไม่ได้ยินหรือไง เมื่อครู่บรรพชนตระกูลผางยอมรับด้วยปากเปล่าเองว่า ต่อกรกับเย่อวิ๋นเฟยไม่ได้”
นอกดาวผาง เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ยืนดูต่างพากันกระซิบวิจารณ์
ทุกคนเข้าใจดีว่า เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ หากแพร่สะพัดออกไป จะต้องสั่นสะเทือนไปทั่วทะเลดาวเทียนหลัวอย่างแน่นอน
ต่อมา ภายใต้การนำของผู้อาวุโสตระกูลผางคนหนึ่ง เย่อวิ๋นเฟยก็เข้าไปในคลังสมบัติของตระกูลผาง
คลังสมบัติแห่งนี้มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล มองไปสุดตาไม่เห็นขอบเขต
ภายในเต็มไปด้วยทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรนานาชนิด
ผลึกคริสตัล สมุนไพร หญ้าโอสถ อาวุธวิเศษ ของวิเศษแห่งฟ้าดินทุกประเภท ครบครันจนตาพร่า
เย่อวิ๋นเฟยเดินไปมาในคลังสมบัติ ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาสัมผัส พบสมบัติใดที่น่าสนใจก็เก็บเอาไว้
เวลานี้ ภายนอกคลังสมบัติ
ผางอู่นำคนตระกูลผางกลุ่มหนึ่งรออยู่
“บรรพชน หากเย่อวิ๋นเฟยกวาดคลังสมบัติของเราหมด จะทำเช่นไร?”
ผู้นำระดับสูงของตระกูลผางคนหนึ่งกระซิบถามผางอู่
“เงินทองหมด ยังพอหาใหม่ได้
คนหมดสิ้น ถึงจะไม่มีอะไรเหลือเลย”
ผางอู่ถอนหายใจกล่าว
“บรรพชน แม้แต่ท่านก็ยังสู้เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้หรือ?”
ผู้นำระดับสูงของตระกูลผางคนนั้นถามอีก
“ไม่ได้
เมื่อเผชิญหน้าเขา ข้ามีความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง
อีกทั้ง ข้าแก่แล้ว ไม่มีความกล้าจะไปเอาชีวิตเดิมพันกับเขาอีก”