"เย่อวิ๋นเฟย เขาน่ะใช่เย่อวิ๋นเฟยผู้ถูกขนานนามว่าเป็นอันดับหนึ่งแห่งแปดห้วงนั่นรึ?
เด็กหนุ่มที่ยังไม่หอมกระแตแค่นี้ จะรับชื่อเช่นนี้ได้หรือ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าเทพฮุ่นตุ้นทั้งสิบเอ็ดก็ทอดสายตามองเย่อวิ๋นเฟย กวาดตาพิจารณาขึ้นลง
สรรพชีวิตที่มาจากห้วงที่เก้าพวกนี้ ช่วงเวลาที่ผ่านมาย่อมเคยได้ยินนามของเย่อวิ๋นเฟยในแปดห้วงแน่นอน
หลังสงครามระหว่างศาสนาฮุนหยวนกับฝ่ายผู้พิทักษ์จบลง บันทึกศึกของเย่อวิ๋นเฟยก็เลื่องลือไปทั่วทั้งแปดห้วง ปาฏิหาริย์ที่เขาสร้างไว้ในสมรภูมิถูกเล่าขานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบไม่มีใครไม่รู้จัก
ยังมีข้อสันนิษฐานว่า เย่อวิ๋นเฟยได้เป็นอันดับหนึ่งแห่งแปดห้วงไปแล้ว
"เหล่าท่านผู้เฒ่า เย่อวิ๋นเฟยคนนี้แปลกประหลาด ความแข็งแกร่งของมันสูงกว่าภูมิของมันมากนัก"
มีผู้นำระดับสูงของบรรดาอำนาจบางพวกเตือนเหล่าเทพฮุ่นตุ้นทั้งสิบเอ็ด
"กลัวอะไร? เจ้าเด็กนี่อายุยังน้อย แม้แข็งแกร่งแค่ไหนก็มีขีดจำกัด"
เทพฮุ่นตุ้นขั้นสูงหนึ่งเอ่ยอย่างดูถูก
เหล่าเทพฮุ่นตุ้นทั้งสิบเอ็ดก้าวย่างออกไปพร้อมกัน แผ่อำนาจปกคลุมอ้อมล้อมตัวเย่อวิ๋นเฟยเอาไว้
"ระวังตัวหน่อย เด็กนี่แม้อายุยังน้อย แต่ดูท่าทางความแข็งแกร่งก็ไม่ธรรมดาจริง เราอย่าให้ต้องพลาดท่าในร่องน้ำตื้น ๆ"
เทพฮุ่นตุ้นหนึ่งจากห้วงที่เก้าใช้เสียงสื่อจิตเตือนเหล่าเทพฮุ่นตุ้นด้วยกัน
"ข้ารู้สึกไม่ดีอยู่เนือง ๆ เด็กเย่อวิ๋นเฟยนี่น่าสะพรึงและแปลกประหลาดเกินไป"
"สมัยสงครามระหว่างฝ่ายผู้พิทักษ์กับศาสนาฮุนหยวน เมื่อใดที่เด็กเย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัว ย่อมไม่มีอะไรดี"
……
เหล่าทหารของอำนาจต่าง ๆ ที่ตามมาข้างหลัง ต่างรู้สึกอกสั่นขวัญหนี เพราะเกียรติภูมิของเย่อวิ๋นเฟยในแปดห้วงนี้แผ่ไพศาลเกินไป เมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยแม้แต่ครั้งเดียว พวกเขาก็อดรู้สึกกลัวโดยสัญชาตญาณไม่ได้
"เด็กตระกูลเย่ เจ้าน่ะใช่ประมุขของกองทัพพันธมิตรโง่เขลานั่นรึ?
บัดนี้เราสั่งให้เจ้า พากองทัพพันธมิตรทั้งหมดคุกเข่าลงต่อหน้าพวกเรา ขอการอภัยจากพวกเราโดยพลัน บางทีถ้าเราอารมณ์ดี อาจไว้ชีวิตพวกเจ้าไว้หนึ่งเส้นก็เป็นได้"