"แต่เดิมไม่อยากจะแทรกแซงเจ้า แต่เจ้ายังอยากมายั่วยุให้ข้าอีก งั้นก็กลิ้งมาหาข้าเดี๋ยวนี้!"
เย่อวิ๋นเฟยหยุดฝีเท้า หันกลับมามองเงารำไรนั้น แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา
เงารำไรนั้นเมื่อรู้ว่าเย่อวิ๋นเฟยหันกลับมามองตน ก็ตกใจสีหน้าซีดเผือด หันหลังหนีทันที
แต่ภายในกะโหลกศีรษะของเย่อวิ๋นเฟย ฝ่ามือยักษ์ที่แปรธาตุจากพลังวิญญาณเร่งรี่เร็วยิ่งกว่าสายฟ้า ทันใดนั้นก็ไล่ตามทันเป้าหมาย คว้าร่างของมันไว้แน่น แล้วลากร่างนั้นกลับมาอย่างเด็ดเดี่ยว
ลากกลับเข้าไปจนถึงทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย แล้วดาวพลังวิญญาณหนึ่งดวงก็พุ่งเข้าปะทะ กลืนกินเงารำไรนั้นลงไปโดยตรง
เมื่อกลืนเงารำไรนี้ลงไปแล้ว เย่อวิ๋นเฟยจึงได้รับทั้งพลังงานและความทรงจำของมัน
พลังงานที่ซ่อนอยู่ในเงารำไรนี้สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้วเป็นเพียงเม็ดฝุ่น แต่สิ่งที่เย่อวิ๋นเฟยต้องการอย่างแท้จริงคือความทรงจำของมัน
ผ่านความทรงจำของเงารำไรนี้ เย่อวิ๋นเฟยรู้ว่าเงารำไรนี้อาศัยอยู่ในห้วงลึกนี้มาเนิ่นนานแสนนาน และตามความทรงจำของมัน มันดูเหมือนจะอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอด ส่วนตอนแรกเกิดมันมาอย่างไร หรือมันเป็นเผ่าพันธุ์ใดหรือสิ่งมีชีวิตแบบไหน มันก็ไม่รู้อะไรเลยสักนิด
นั่นหมายความว่า ความทรงจำของเงารำไรนี้เลือนลางมัวหมอง มันมีเพียงอารมณ์บางอย่างกับสติปัญญาอันอ่อนแรงเท่านั้น
แต่เย่อวิ๋นเฟยกลับพบในความทรงจำของมันว่า ภายในห้วงลึกนี้มีเงารำไรลักษณะเช่นนี้อยู่เป็นจำนวนมากมาย
และบางเงารำไรก็ทรงพลังอย่างยิ่ง เงารำไรที่อ่อนแอต้องเชื่อฟังเงารำไรที่แข็งแกร่งกว่า ทำตามคำสั่งของเหล่าเงารำไรผู้แข็งแกร่ง
เงารำไรที่เย่อวิ๋นเฟยกลืนกินไปนี้ก็ถูกสั่งให้มาประจำการ ณ ที่นี้ คอยเฝ้าดูสรรพชีวิตจากภายนอกทุกตนที่เข้ามาในห้วงลึกนี้ คอยหาจังหวะเหมาะที่จะลงมือ
หากสู้ไม่ได้ก็ต้องส่งสัญญาณทันที แจ้งข่าวให้เหล่าเงารำไรที่แข็งแกร่งกว่าทราบ
"สิ่งนี้มันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นสิ่งใด"
เย่อวิ๋นเฟยอ่านความทรงจำของเงารำไรนั้นเสร็จ ก็ไม่อาจหัวเราะขำพร้อมส่ายหัว
แต่พลังของเงารำไรนี้สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้วไม่คุ้มแม้แต่จะเอ่ยถึง แม้จะรู้ว่าในห้วงลึกนี้มีเงารำไรเช่นนี้อีกมากมาย เย่อวิ๋นเฟยก็ไม่ได้ใส่ใจ