เย่อวิ๋นเฟยไม่สนใจปฏิกิริยาตอบรับต่าง ๆ ภายในสำนักหลิงเซียว ร่างพรวดพราดพุ่งเข้าไปยืนเบื้องหน้าเทพสวรรค์หนึ่งแห่งสำนักหลิงเซียว แล้วชกหมัดออกไปทันที
เทพสวรรค์นั้นเพิ่งได้เห็นพลังที่น่าสะพรึงของเย่อวิ๋นเฟยมาก่อนหน้านี้แล้ว จึงไม่กล้าประมือกันตัวต่อตัว แรกเริ่มทันทีก็เลือกถอยหนีอย่างรวดเร็ว
แต่ความเร็วของเย่อวิ๋นเฟยเร็วยิ่งกว่านั้นหลายเท่า ร่างพรวดพราดตามติดไป หมัดเดียวทะลวงร่างของเขาราบคาบ
ร่างกายของเทพสวรรค์นั้นถูกเจาะทะลุจากหลังผ่านอกไปตรง ๆ
“อ๊า……
ทุกคนช่วยข้าด้วย!”
เทพสวรรค์นั้นพบว่าตนเองไม่มีพลังต้านทานเย่อวิ๋นเฟยแม้แต่น้อย ความหวาดกลัวถึงขีดสุด จึงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงดัง
“ไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าได้”
น้ำเสียงของเย่อวิ๋นเฟยเย็นชาเยือกเย็นยิ่งนัก จากนั้นยื่นมือคว้าหนึ่งครั้ง ดึงวิญญาณของเทพสวรรค์นั้นออกจากทะเลวิญญาณ แล้วปิดผนึกทั้งร่างกายและวิญญาณไว้พร้อมกัน
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย ร่างพรวดพราดพุ่งไล่ตามเทพสวรรค์อีกหนึ่งไป
เทพสวรรค์ที่เหลืออีกหลายคนเห็นเย่อวิ๋นเฟยฆ่าพวกพ้องของตนไปอีกหนึ่ง ตกใจจนใบหน้าซีดขาว ไม่เหลือความมุ่งมัดรบแม้แต่น้อย ปฏิกิริยาแรกคือหนี
แต่ความเร็วของเย่อวิ๋นเฟยเร็วเหลือเกิน เพียงก้าวเดียวก็ตามทันหลังเทพสวรรค์อีกหนึ่ง
เทพสวรรค์นั้นพบว่าเย่อวิ๋นเฟยปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังตนอย่างกะทันหัน ตกใจจนวิญญาณแทบลอก รีบอัญเชิญฝ่าเป่าระดับเทพสวรรค์ขึ้นมา ยิงกลับไปด้านหลัง แล้วสุดฤทธิ์สุดเดชหนีไปยังที่ไกล
ทว่าวินาทีถัดมา ร่างของเขาก็แข็งค้าง เห็นหมัดที่ยังเปื้อนเลือดปรากฏอยู่เหนืออกตน
“ที่แท้ข้าโดนหมัดเดียวเจาะทะลุไปแล้ว!”
ความเข้าใจบางอย่างผุดขึ้นในใจของเทพสวรรค์นั้น จากนั้นวิญญาณของเขาก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยคว้าไปด้วยมือเดียว ศพของเขาก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยเก็บไว้ด้วย
ต่อมาเย่อวิ๋นเฟยก้าวต่อกันหลายก้าว ทุกก้าวที่ก้าวออกไปก็ตามทันเทพสวรรค์หนึ่งคน แล้วหมัดเดียวก็จบเห่ผู้นั้น