ตูมมมม…
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงสุดขีดของผู้คน ลำแสงสีขาวอีกกลุ่มใหญ่ก็พวยพุ่งออกมาจากศิลาบรรลุธรรมด้วยความเร็วสะพรึง อย่างไม่ขาดสาย
“ฟ้าดิน! หนึ่งร้อยเจ็ดสิบชนิดแล้ว!”
“หนึ่งร้อยแปดสิบชนิดแล้ว!”
……
ทั้งในและนอกลานกว้าง เสียงร้องด้วยความคลั่งคลั่งดังระงม ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ชายหรือศิษย์หญิง ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ใหม่หรือศิษย์เก่า ต่างก็แหกปากตะโกนสุดเสียงอย่างห้ามไม่อยู่
ส่วนบรรดาผู้นำระดับสูงของสถาบันพิทักษ์วิถี ยิ่งถูกท่าทีของเย่อวิ๋นเฟยทำเอาตะลึงจนชาชิน
ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
ผู้นำระดับสูงทั้งหมดต่างมีแววตาเหม่อลอย มองลำแสงสีขาวที่ตกลงมาบนร่างเย่อวิ๋นเฟยอย่างต่อเนื่องด้วยความงุนงง
ผู้นำเหล่านี้รู้ดีกว่าศิษย์เหล่านั้นเสียอีก ว่าท่าทีของเย่อวิ๋นเฟยหมายถึงอะไร!
“บรรพชนคุ้มครอง!
สถาบันพิทักษ์วิถีของเรา ในที่สุดก็มีอัจฉริยะหมายเลขหนึ่งสักที!”
เบื้องบนลานกว้าง ชายชราคลุมขาวและชายชราคลุมเหลือง น้ำตาอาบแก้ม
“สองร้อยชนิดแล้ว!”
มีศิษย์ตะโกนเสียงหลง
จากนั้น
“สองร้อยหนึ่ง!”
“สองร้อยสอง!”
“สองร้อยสาม!”
……
ทั้งในและนอกลานกว้าง ศิษย์ทั้งหมด แม้กระทั่งผู้นำระดับสูงบางส่วนของสถาบัน ต่างเป็นเช่นคนเสียสติ อารมณ์ถูกปลุกเร้าขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ แหกปากตะโกนก้อง เริ่มนับเลขไปพร้อมกัน!
เสียงเป็นหนึ่งเดียวดั่งมีผู้บัญชา