เย่อวิ๋นเฟยเชื่อมั่นว่ามหาเทพแห่งเผ่าวิญญาณผู้ถูกตนใช้วิชาลับเส้นวิญญาณหุ่นเชิดควบคุมไว้นั้น ในใจต้องภักดีต่อตนอย่างแท้จริง
เมื่อมีเขาเป็นสายสืบภายใน บางทีอาจมีโอกาสได้ข่าวของวังวิญญาณนั้นจริง ๆ ก็เป็นได้
"อ๋อ ใช่แล้ว เจ้าจงจารึกอสูรวิชาลับทุกประการของเผ่าวิญญาณที่เจ้าเคยบำเพ็ญมาลงในป้ายหยกแผ่นนี้เสีย
ข้าจะได้ดูว่าเจ้าเคยบำเพ็ญอสูรวิชาลับของพวกเราเผ่าวิญญาณมาแล้วเหล่าใด จึงจะช่วยเจ้ายกระดับได้อย่างมีจุดหมาย"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ขณะที่พูดก็ควักป้ายหยกคัมภีร์แผ่นว่างออกมาส่งให้
"ขอบพระคุณท่านเจ้าที่เมตตาคิดถึงข้าน้อย ข้าน้อยจะจารึกอสูรวิชาลับทั้งปวงที่เคยบำเพ็ญมาตลอดชีวิตออกมาทันที"
จอมเทพแห่งเผ่าวิญญาณเมื่อได้ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟยก็ซาบซึ้งใจจนแทบไม่รู้จะวางตัวอย่างไร รีบรับแผ่นหยกบันทึกแผ่นนั้น แล้วเริ่มจารึกวิชาและเคล็ดลับทั้งปวงที่เคยบำเพ็ญมาตลอดชีวิต
เขาไม่มีแม้แต่ความสงสัยแม้เสี้ยวเดียวต่อคำของเย่อวิ๋นเฟย แม้ตอนนี้เย่อวิ๋นเฟยจะบอกให้เขาตายทันที เขาก็ยินดียอมตาย นับประสาอะไรกับแค่จารึกอสูรวิชาลับ
ไม่นานนัก มหาเทพแห่งเผ่าวิญญาณผู้นี้ก็จารึกวิชาลับและเคล็ดวิชาทุกประการที่เคยบำเพ็ญลงในแผ่นหยกคัมภีร์จนครบ แล้วส่งให้เย่อวิ๋นเฟยอย่างนอบน้อม
"ดีแล้ว ตอนนี้เจ้าจงลงมือตามแผน หากมีข่าวใดเมื่อใด ให้ส่งสาส์นสื่อจิตถึงข้าทันที"
เย่อวิ๋นเฟยรับป้ายหยกคัมภีร์ พยักหน้ากล่าว
จอมเทพแห่งเผ่าวิญญาณจึงปฏิบัติตามคำสั่งของเย่อวิ๋นเฟย แล้วจากไปไกลโพล้เพล้ในชั่ววูบ
"ในความทรงจำเผ่าพันธุ์ของข้านั้น มีความทรงจำเกี่ยวกับวังวิญญาณทั้งห้าของเผ่าวิญญาณอยู่บ้าง แม้จะเลือนลางมากก็ตาม
ที่ยืนยันได้คือ ในยุคโบราณเผ่าวิญญาณมีวังวิญญาณจริงห้าแห่ง วังวิญญาณทั้งห้านั้นคือรากฐานของเผ่าวิญญาณ
แต่ความทรงจำเผ่าพันธุ์ของข้าเกี่ยวกับวังวิญญาณนั้นขาดตอนไม่สมบูรณ์"
เมื่อจอมเทพแห่งเผ่าวิญญาณจากไปแล้ว ผู้อาวุโสฮุ่นจึงเอ่ยขึ้น
"ดูท่านี้แล้ว สาเหตุหลักที่เผ่าวิญญาณต้องการกลับคืนสู่มหาสมุทรห้วงจินต์ว่าง คงไม่มีอื่นใด นอกจากการตามหาวังวิญญาณที่สามแห่งที่สูญหายไป"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวต่อ