หนึ่งวันต่อมา
เมืองเฮยหยวน
"พี่ซู เมืองเฮยหยวนเป็นจุดสาขาย่อยแห่งหนึ่งของแดนศพ ภายในเมืองเกือบสองในสามของกิจการล้วนเป็นของแดนศพ
รวมแล้วมีจอมยุทธ์แดนศพระดับขั้นนิรมิตปฐมสิบเจ็ดคนประจำการอยู่ที่นี่
พวกเราแอบลอบเข้าไปในเมืองก่อน สืบดูให้ชัดเจน แล้วค่อยลงมือดีกว่า"
เย่อวิ๋นเฟยและซือถูคงเอ๋อมาถึงหน้าเมืองเฮยหยวน ซือถูคงเอ๋อกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"แค่ขั้นนิรมิตปฐมเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นยอดฝีมืออะไร พวกเราบุกเข้าไปฆ่าให้หมดก็แล้วกัน"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ด้วยพลังของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้ การรับมือกับยอดฝีมือขั้นนิรมิตปฐมนั้นง่ายดายยิ่งนัก
"ก็ดี พวกเราบุกเข้าไปฆ่าให้หมดเลยก็แล้วกัน"
ซือถูคงเอ๋อพยักหน้า
เขาหลอมรวมของวิเศษสืบทอดของสำนักมือวิเศษได้แล้ว พลังเพิ่มขึ้นอย่างมาก จึงไม่กลัวยอดฝีมือขั้นนิรมิตปฐม
ทั้งสองจึงเดินท่าใหญ่โตเข้าไปในเมืองเฮยหยวน
ภายในเมืองเฮยหยวนเต็มไปด้วยผู้คนของแดนศพจริงๆ ถึงกับมีทหารศพไร้ความรู้สึกเป็นแถวๆ ถือหอกยาวเย็นเยียบเดินตระเวนไปมาบนถนน
ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์จำนวนมากเดินผ่านพวกทหารศพเหล่านี้ไปมาอย่างสุขุม ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ที่นี่คืออาณาเขตของแดนศพ พวกเขาคุ้นเคยกับภาพการตระเวนของทหารศพเหล่านี้มานาน
"ดาบมารปีศาจไม่ได้กินเลือดเนื้อมานานแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะพลางชักดาบมารปีศาจออกมา แล้วฟันไปที่พวกทหารศพกลุ่มนั้น
วืดๆ...
ดาบมารปีศาจระเบิดพลังดูดกลืนอันน่าตกใจ ดูดพลังงานศพภายในร่างกายของทหารศพเหล่านั้นเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
ดาบมารปีศาจคือของวิเศษที่ราชานรกแห่งแดนยมโลกประทานให้ ภายในมีร่องรอยพลังของราชานรก ใช้จัดการพวกทหารศพเหล่านี้ ง่ายดายเกินไปแล้ว
ราวกับถือมีดฆ่าวัวไปจัดการฝูงมด!
ปั้งๆ...
ไม่นาน ทหารศพพวกนั้นก็เพราะพลังงานศพในร่างกายถูกดูดจนหมด จึงล้มลงไปทีละตัว กลายเป็นศพจริงๆ อย่างสมบูรณ์
เย่อวิ๋นเฟยและซือถูคงเอ๋อเดินไปตามถนน เย่อวิ๋นเฟยโบกดาบมารปีศาจไม่หยุด ทหารศพเป็นแถวๆ ล้มลงไม่ขาด จนในที่สุดก็เป็นที่สังเกต
"เกิดอะไรขึ้น?
ทหารศพจำนวนมากจู่ๆ ก็หมดแรงเคลื่อนไหวไปเลย!"
"ดูเหมือนจะเป็นฝีมือเจ้าหนุ่มนั่น พวกเจ้าดูสิ เขาถือดาบยาวสีดำโบกไปที่พวกทหารศพ พวกทหารศพก็ล้มลง!"