“คำขอบคุณ ไม่จำเป็นต้องกล่าว”
“การประลองโอสถครั้งนี้ สรุปแล้ว ข้าเป็นฝ่ายชนะ หรือหอโอสถของพวกเจ้าเป็นฝ่ายชนะ”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถามเรียบๆ
“แน่นอนว่าเจ้าชนะ”
ท่านโอสถจวินนิ่งเงียบไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ค่อยๆ พยักหน้า
วินาทีนี้
ณ ลานกว้าง ทุกผู้คนต่างจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตะลึงงัน
ความตกตะลึงถึงขีดสุด กลายเป็นความชาชิน!
“เราได้เห็นปาฏิหาริย์!
คนเพียงคนเดียว ท้าประลองทั้งหอโอสถ กลับเป็นฝ่ายชนะ!”
มีบางคนพึมพำกับตัวเอง
สมาชิกทั้งหมดของหอโอสถ ตั้งแต่เจ้าหอไปจนถึงศิษย์ธรรมดา ต่างรู้สึกขมขื่นในใจ ยากจะยอมรับ
ก่อนวันนี้ บนทวีปเทียนเสวียน ความรุ่งโรจน์ของหอโอสถ ไม่มีอำนาจใดเทียบเทียม
ทว่า หลังจากวันนี้ กลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งเหยียบย่ำหอโอสถขึ้นไป ชิงเอาความรุ่งโรจน์ของหอโอสถไป!
“ปรมาจารย์พสุธาเมฆา นี่คือโอสถล้ำค่าที่ท่านต้องการ”
ท่านโอสถจวินโบกแขนเสื้อ โอสถล้ำค่าหลายสิบต้นลอยออกมา ร่วงลงตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
มีทั้งโอสถล้ำค่าขั้นสามและขั้นสี่
ตรงตามที่เย่อวิ๋นเฟยต้องการ
“ขอบใจ”
เย่อวิ๋นเฟยเก็บโอสถล้ำค่า จิตใจโล่งอก
ครั้งนี้ เป้าหมายในการมาหอโอสถสำเร็จลุล่วงแล้ว
“ข้าไปก่อน”
เย่อวิ๋นเฟยหมุนตัวเดินจากไป
“ปรมาจารย์พสุธาเมฆา ท่านจะพักอยู่ที่หอโอสถสักสองสามวันได้หรือไม่ ข้ามีปัญหาเรื่องเคล็ดวิชาโอสถบางอย่าง อยากขอคำชี้แนะ”
ท่านโอสถจวินเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้น
“ข้ายุ่งมาก
ไม่มีเวลา
เคล็ดวิชาโอสถเหล่านี้ ข้ามอบให้เจ้า เจ้าศึกษาให้ดี บางทีอาจช่วยให้เจ้ากลายเป็นนักโอสถวิเศษขั้นห้าที่แท้จริงได้”
เย่อวิ๋นเฟยก้าวยาวๆ จากไป โบกมือครั้งหนึ่ง กลุ่มแสงสีขาวกลุ่มหนึ่งพุ่งไปหยุดตรงหน้าท่านโอสถจวิน