"สิ่งที่ท่านผู้ใหญ่องค์นี้กล่าวมาดูจะมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย ด้วยฐานะและพลังของท่านผู้ใหญ่ระดับนี้ หากมุ่งจะกำจัดข้าน้อย ฆ่าข้าน้อยทิ้งโดยตรงก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องอาศัยเส้นวิญญาณหุ่นเชิดมาควบคุมข้าน้อยโดยเฉพาะ เป็นการเกินจำเป็นไปหรือไม่?
หรือว่าท่านผู้ใหญ่กำลังบำเพ็ญวิชาวิญญาณชนิดพิเศษยิ่ง ซึ่งต้องใช้เส้นวิญญาณหุ่นเชิดควบคุมเผ่าพันธุ์เดียวกันเป็นจำนวนมาก เพื่อช่วยรองรับการบำเพ็ญของท่าน?
ช่างมันเถอะ ลุยดูหนึ่งครั้งก็ยังดี
หากร่วมมือกับท่านผู้ใหญ่ บางทีอาจยังเหลือทางสู่ชีวิตเส้นเล็ก ๆ
ถ้าภายหน้าได้ติดตามท่านผู้ใหญ่จริง ๆ ย่อมเป็นผลดีต่อการฝากฝังอนาคตของข้าน้อยในหมู่เผ่าวิญญาณ"
ในที่สุดชาวเผ่าวิญญาณผู้นี้ก็ไม่อาจยอมที่จะระเบิดร่างตัวเอง จนสลายเป็นธุลีธุรา
เขาจึงกัดฟัน ตัดสินใจ
"ท่านผู้ใหญ่ผู้ทรงเกียรติ ข้าน้อยยินดีติดตามเจ้า จากบัดนี้ไป ข้าน้อยจะร่วมมือกับท่าน"
เมื่อตัดสินใจแล้ว ชาวเผ่าวิญญาณผู้นี้ก็กดพลังที่คลั่งไคล้ภายในกายลงทั้งหมด แล้วกล่าวด้วยความเคารพนอบน้อม
เมื่อพูดจบ เขาก็ไม่ต่อต้านอีก ปล่อยให้เส้นวิญญาณหุ่นเชิดโปร่งแสงของเย่อวิ๋นเฟยแทงลึกเข้าสู่กาย
แน่นอนว่ากระบวนการนี้เจ็บปวดยิ่ง ทำให้เขาร้องคำรามออกมาไม่หยุด
แต่เขาไม่ได้ต่อต้านอีกต่อไป แต่ทนทานอยู่
ไม่นาน เส้นวิญญาณหุ่นเชิดของเย่อวิ๋นเฟยก็ล้วงลึกเข้าสู่ร่างของชาวเผ่าวิญญาณผู้นี้ มัดรัดร่างเขาไว้รอบนอกรอบใน ปลดปล่อยอักขระลี้ลับมากมาย ควบคุมชาวเผ่าวิญญาณผู้นี้ได้อย่างสิ้นเชิง
เมื่อถูกเส้นวิญญาณหุ่นเชิดควบคุมแล้ว เขาก็เกิดความภักดีอย่างแท้จริงต่อเย่อวิ๋นเฟยที่ห้ามใจไว้ไม่ได้
"ข้าน้อยกราบพบท่านเจ้า!"
ชาวเผ่าวิญญาณผู้นั้นลากร่างอันอ่อนแรง กราบไหว้เย่อวิ๋นเฟยอย่างเคารพนบนอบ
"เอายาเทวดาเหล่านี้ไปหลอมรับให้ทันเวลา มันจะช่วยให้อาการบาดเจ็บของเจ้าฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า สะบัดมือขว้างขวดยาเทวดาหลายขวดลงตรงหน้าของชาวเผ่าวิญญาณผู้นั้น แล้วเอ่ยขึ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เย่อวิ๋นเฟยใช้เส้นวิญญาณหุ่นเชิดรับเผ่าวิญญาณเป็นทาส เขารู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย