เย่อวิ๋นเฟยยื่นมือตบลงบนเตาหลอมโอสถ
ครืนๆ...
ยาเม็ดสิบเอ็ดเม็ดพุ่งออกมาจากเตาหลอมโอสถติดต่อกัน ยาเม็ดแต่ละเม็ดเปลี่ยนสีสันไปต่าง ๆ นานา เปล่งแสงเจิดจ้าร้อยแปดสี จนตาพร่าไม่อาจเพ่งมองได้โดยตรง
เรื่องที่ยิ่งน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นก็คือ ยาเม็ดสิบเอ็ดเม็ดนั้นกลับกลายร่างเป็นสัตว์น้อยนานาชนิด กระต่าย เต่าตัวน้อย สุนัขจิ้งจอก แมววิญญาณ...
สัตว์น้อยที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณเหล่านี้วิ่งวนเวียนไปมา โลดเล่นกันอยู่รอบ ๆ ตัวเย่อวิ๋นเฟย ครึกครื้นยิ่งนัก
“สิ่งเหล่านี้คือเซียนยาที่เล่าลือกันหรือ?”
ซือถูคงเอ๋อและคนอื่น ๆ ต่างอ้าปากค้างมองด้วยความตะลึง
“มิใช่เซียนยา นี่คือยาเม็ดเต๋าสร้างสรรพสิ่ง ยังห่างไกลจากเซียนยาที่แท้จริงนัก
ว่ากันว่ายาเซียนที่แท้จริง พอออกจากเตาเพียงคราเดียว ก็จะเรียกพายุอสนีบาตเก้าสีมาลงทัณฑ์ ทำลายฟ้าดินพินาศ”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะบอก
วินาทีถัดมา
ครืนครืนครืน...
วงล้อมหึมาวงหนึ่งผุดขึ้นจากเบื้องหลังของเย่อวิ๋นเฟย เปล่งแสงเจิดจ้าทั่วท้องฟ้า ค่อย ๆ หมุนวนช้า ๆ กลิ่นอายราวกับยุคบรรพกาลป่าเถื่อนแผ่ออกจากวงล้อนั้นท่ามกลางสายลม
คำราม...
สัตว์เทพเก้าหัวต่างก็ก้าวเท้าออกมาจากเก้าช่องทั้งเก้าของวงล้อ แล้วคำรามพร้อมกันก้องกังวาน
จากนั้นสัตว์เทพแต่ละตัวก็อ้าปากกลืนยาเม็ดเต๋าสร้างสรรพสิ่งลงไปหนึ่งเม็ด
แล้วสัตว์เทพเก้าหัวก็หยุดนิ่ง ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ประหนึ่งรูปปั้นเก้าตัวลอยอยู่เบื้องสูง
ครืนครืนครืน...
ภายในร่างของสัตว์เทพแต่ละตัวส่งเสียงกึกก้องราวระฆังใหญ่และกลองยักษ์ ยันต์ลึกลับซับซ้อนเรืองรองออกมาอย่างไม่ขาดสาย โคจรรอบสัตว์เทพเก้าหัวนั้นไม่หยุดหย่อน ดุจคัมภีร์โบราณร้อยพันบท
ไม่นานนัก เสียงกึกก้องอันยิ่งใหญ่ก็แผ่ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน ประกอบไปด้วยจังหวะอันเป็นระเบียบ ฟังดูราวกับเสียงสวรรค์แห่งมหาวิถี หรือราวกับผู้ทรงอำนาจผู้น่าเกรงขามกำลังสวดภาวนาคัมภีร์โบราณอยู่ พิสดารล้ำลึกยิ่งนัก