“ท่านผู้บัญชาการเย่ ข้าฟังไม่ผิดใช่หรือไม่ แท่นบูชานั่น... ถูกท่านทำลายลงแล้ว?”
เจ้าสำนักนครเฒ่าสูดลมหายใจลึก จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตึงเครียด พลางเอ่ยถาม
ผู้คนที่เหลือล้วนกลั้นลมหายใจ เพ่งมองเย่อวิ๋นเฟย
“ไม่ผิด
แท่นบูชาส่งผ่านนั่น ข้าได้ทำลายมันแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจจิตใจพวกเขา พยักหน้าอย่างแน่วแน่
ทั่วสถานที่เงียบกริบชั่วขณะหนึ่ง
จากนั้น
“ยอดเยี่ยม!
แท่นบูชาส่งผ่านถูกทำลายแล้ว!”
จู่ๆ มีผู้หนึ่งร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
“ทวีปเทียนเสวียนของเราปลอดภัยแล้ว!”
ต่อจากนั้น ผู้คนเกือบทั้งหมดพากันโห่ร้องด้วยความยินดี
กระทั่งเจ้าสำนักนครเฒ่าเหล่ายอดฝีมือแห่งทวีปเทียนเสวียนก็ยังตื่นเต้นสุดขีด พากันเอ่ยชมเสียงดังไม่ขาดปาก
“ทุกท่าน ทั้งหมดนี้คือคุณงามความดีของท่านผู้บัญชาการเย่ ท่านผู้บัญชาการเย่คือผู้กอบกู้ทวีปเทียนเสวียนของเรา!”
เจ้าสำนักนครเฒ่ากล่าวเสียงกังวาน
“ไม่ผิด!
ท่านผู้บัญชาการเย่คือผู้กอบกู้ยิ่งใหญ่แห่งทวีปเทียนเสวียนของเรา!”
สายตานับไม่ถ้วนเพ่งรวมไปที่เย่อวิ๋นเฟย ล้วนเต็มเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้เลื่อมใส!
“ท่านผู้บัญชาการเย่!”
เสียงคำรามประสานของสามทัพ ก้องสะเทือนเสียดฟ้า
“ถูกต้อง ท่านเจ้าสำนักนคร ข้าได้สังหารกองกำลังต่างภพส่วนใหญ่ไปแล้ว
แต่ยังมีส่วนน้อยที่หลบซ่อนตัวไป
ดังนั้นหลังจากนี้ เป็นการดีที่สุดที่จะส่งคนไปตามล่าหาตัวพวกมัน และสังหารให้ราบคาบ เพื่อตัดไฟเสียแต่ต้นลม”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับเจ้าสำนักนครเฒ่า
“ท่านผู้บัญชาการเย่ วางใจได้ ข้าจะทุ่มสุดกำลังตามล่ากองกำลังต่างภพที่เหลืออยู่!”