เหล่าคนตระกูลหลิวฝั่งตรงข้ามต่างเปลี่ยนสีหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อจ้องมองชายชราผู้นี้ เพราะพวกเขาจำได้ว่าท่านคือผู้บำเพ็ญดาบผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งแดนดาบ ที่โหดเหี้ยมเฉียบขาด หากลงมือแล้วย่อมหาชีวิตที่รอดอยู่ยากยิ่ง
"การประนีประนอมสูงสุดที่ตระกูลหลิวจะทำได้ ก็คือไม้ฟ้าผ่าเหล่านี้สองพวกเราแบ่งกันคนละครึ่ง"
ชายชราสองคนของตระกูลหลิวมองคนแดนดาบฝั่งตรงข้ามที่เต็มไปด้วยแสงฆ่า รีบสื่อสารกันด้วยเสียงสื่อจิตอย่างรวดเร็วแล้วตัดสินใจ จากนั้นชายชราคนหนึ่งจึงเอ่ยขึ้น
"เป็นไปไม่ได้! ไม้ฟ้าผ่าเหล่านี้แดนดาบของพวกข้าจะรับไปทั้งหมด
พวกเจ้าตระกูลหลิวมีทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่งคือรีบหนีไปจากที่นี้ทันที สองคือต้องตายทั้งหมด"
ชาวแดนดาบคนหนึ่งร้องประกาศเสียงดังทันที
"พวกแดนดาบเจ้าช่างรังแกคนเกินไปนัก! เจ้าคิดจริงหรือว่าตระกูลหลิวเราจะกลัวพวกเจ้า!"
เหล่าคนตระกูลหลิวฝั่งตรงข้ามได้ยินดังนั้นต่างโกรธเกรี้ยวขึ้นทั้งหมด
"ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ลงมือ! สังหารพวกตระกูลหลิวให้สิ้นซาก
พวกมันลุยเข้ามาได้ถึงที่แห่งนี้ บนตัวย่อมพกของดีๆ มาไม่น้อยแน่"
ชายชราคนหนึ่งแห่งแดนดาบก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว ภายในร่างพุ่งออกมาเป็นดาบศึกขนาดมหึมา แผดเผาออกมาเป็นรัศมีดาบม้วนไหลไม่สิ้นสุด แสงสว่างฉาบฉวยทั่วทั้งแผ่นฟ้าในพริบตา
ฮืม ฮืม ฮืม...
ผู้บำเพ็ญดาบทุกคนเริ่มปลดปล่อยรัศมีดาบอันเดชาดำดันออกมาเป็นจำนวนมหาศาล ทุกคนก้าวเท้าเดินหน้าอย่างมั่นคงเตรียมลงมือ
"แดนดาบก็ยังเดชะโอหังเช่นเคยนี่นา!"
เย่อวิ๋นเฟยมองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะเยาะเย้ยออกมาโดยไม่รู้ตัว
นับตั้งแต่ประสบพบแดนดาบมา ความประทับใจที่คนแดนดาบให้กับเย่อวิ๋นเฟยก็คือโอหังเดชาทั้งหมด และส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกโหดร้ายไร้ความปรานี
"ไม่ผิด นี่คือลักษณะเด่นของแดนดาบ
ในยุคโบราณ แดนดาบมีชื่อเสียงด้านความเดชาโอหังโด่งดังไปทั่วมหาสมุทรห้วงจินต์ว่าง หายากนักที่ใครจะกล้ายั่วยุแดนดาบ
เพราะผู้บำเพ็ญดาบเหล่านั้นของแดนดาบต่างโหดเหี้ยม เถียงไม่รู้เรื่อง แถมพลังรบยังน่าสะพรึงอีกด้วย
เมื่อใดที่ใครสร้างความเป็นศัตรูกับพวกมัน ผู้บำเพ็ญดาบนับร้อยจะยกพลขึ้นบ้านทันที