“พวกเจ้าช่างหาญนัก กล้าสังหารคนตระกูลอู่ของพวกเรา…”
คนตระกูลอู่ที่เหลือ แต่ละคนล้วนทั้งตื่นตระหนกและโกรธแค้นถึงขีดสุด
ผู้คนตระกูลอู่ท่องไปในหมู่ดาวเสวียนหวง ไม่ว่าจะไปแห่งหนใดล้วนเป็นที่เกรงขาม ได้รับความเคารพยำเกรง เกียรติยศไร้ขีดจำกัด แทบไม่เคยประสบพบเจอสถานการณ์ที่ถูกผู้อื่นเอ่ยปากจะฆ่าก็ฆ่าเช่นนี้
ทว่า บุรุษตระกูลอู่หลายสิบคนตรงหน้าล้วนมีพลังเพียงขั้นหลอมเทพ พวกเขาหวั่นเกรงชื่อเสียงของเย่อวิ๋นเฟย เกรงกลัวชื่อเสียงของเย่อวิ๋นเฟย จึงไม่มีผู้ใดกล้าก้าวขึ้นไปลงมือกับเย่อวิ๋นเฟย
เมื่อหลายวันก่อน ข่าวที่เย่อวิ๋นเฟยสังหารผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิอีกสามคนแพร่กลับไปถึงตระกูลอู่ ทั้งตระกูลอู่ล้วนสั่นสะเทือน
ผู้คนตระกูลอู่ส่วนใหญ่เกิดความรู้สึกหวาดหวั่นต่อเย่อวิ๋นเฟยขึ้นในใจ
“ที่ข้าฆ่า ก็คือคนตระกูลอู่ของพวกเจ้านั่นแหละ”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นชา
จากนั้นชี้นิ้วออกไป กระบี่วิญญาณธาตุทั้งห้าพุ่งสังหารออกไปพร้อมกัน กระแสกระบี่แหลมคมไพศาลแผ่ซ่านไปทั่วหุบเขา
อ๊าก อ๊าก…
ภายในหุบเขาดังระงมด้วยเสียงร้องโหยหวนระลอกแล้วระลอกเล่า
ภายในชั่วลมหายใจเดียว บุรุษตระกูลอู่หลายสิบคนในหุบเขาล้วนถูกกระบี่วิญญาณธาตุทั้งห้าสังหารแหลกสลายเป็นผุยผง ไม่เหลือสักคน
“พวกเจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงบุกรุกเข้ามาในสถาบันเทียนเต้าของพวกเรา!”
ในขณะนั้น เสียงตวาดเกรี้ยวกราดพลันดังขึ้นจากภายในส่วนกลางของสถาบันเทียนเต้า
“ดูท่า พวกมันคงรอไม่ไหวแล้ว จะลงมือแล้ว หากพวกมันรีบรนหาที่ตาย ข้าก็ไม่เกรงใจแล้วเช่นกัน”
เจตสังหารวาบผ่านแววตาของเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดี ว่าขณะนี้ทั่วทั้งหมู่ดาวเสวียนหวง รวมถึงจอมยุทธ์จากหมู่ดาวใกล้เคียง ต่างเชื่อมั่นว่าบนร่างของเขามีสมุนไพรครึ่งเทพอยู่
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
มีเพียงการสังหาร สังหารไปจนกว่าผู้คนจะหวาดกลัว จึงจะได้ผล!
“ศิษย์พี่หญิงมังกร พวกเราไปกันเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดแขนเสื้อ พยุงร่างของหลงอิ๋งอิ๋ง ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ มุ่งหน้าเข้าไปภายในสถาบันเทียนเต้า
เวลานี้ ภายในสถาบันเทียนเต้ามีร่างอันคมคายน่าเกรงขามสิบสามร่างยืนตระหง่านกลางเวหา