“แปลกจริง ๆ เมื่อครู่ข้ารู้สึกเหมือนมีการเคลื่อนไหวบางอย่างที่นี่ แต่เหตุใดตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย หรือว่าจะเป็นภาพลวงตาของข้า?”
เสียงเต็มไปด้วยความสงสัยดังขึ้น แล้วเงาร่างหนึ่งที่ดูพร่าเลือนก็ปรากฏตัวขึ้น ยืนอยู่ ณ ขอบเขตของป่าดิบลึกดั้งเดิมแห่งนี้ จ้องมองผืนป่าอันกว้างใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยข้อสงสัย
“ด้วยพลังของข้าเป็นไปไม่ได้ที่จะคลาดเคลื่อน ดูเหมือนว่าของศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าจิ้งจอกสวรรค์ยุคปฐมต้องซ่อนอยู่ในผืนป่าดิบลึกดั้งเดิมนี้แน่นอน
บัดซบ! ข้ามาครั้งหนึ่งแต่กลับไม่พบ ตอนนี้หญิงต่ำต้อยนั่นอาจพาของศักดิ์สิทธิ์นั้นหนีไปเสียแล้ว”
ครู่ใหญ่นั้นเสียงนี้ก็พูดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด
ขณะนั้นเย่อวิ๋นเฟยและหูเมี่ยวได้ออกห่างจากผืนป่าดิบลึกดั้งเดิมไปแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยสังเกตเห็นว่าเบื้องใต้ฝ่าเท้าคือแผ่นดินมหาศาลไร้ขอบเขต แต่กลับดูเหมือนซากปรักหักพัง เต็มไปด้วยภาพความแห้งแล้งรกร้างทุกหนทุกแห่ง
ไม่ช้าหูเมี่ยวและเย่อวิ๋นเฟยก็เดินทางเข้าสู่นครที่ดูเหมือนถูกทอดทิ้งมานาน ภายในนครว่างเปล่าไร้ผู้คน อาคารนับไม่ถ้วนล้มถล่มหรือจมอยู่ใต้ฝุ่นละอองหนาเตอัด
ภายใต้การนำของหูเมี่ยว ทั้งสองมาถึงหน้าวิหารหลังหนึ่งทางทิศตะวันออกของนคร
“นายท่าน โปรดสำรวจดูว่าสถานที่แห่งนี้มีจุดเด่นอย่างไร”
หูเมี่ยวหันกลับมากล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“ที่แห่งนี้มีพลังงานจิตหนาแน่นนัก”
เย่อวิ๋นเฟยแสดงสีหน้ายินดีทันที
“ไม่ผิด ในจารึกจิ้งจอกแท้ดึกดำบรรพ์บันทึกข้อมูลช่วงหนึ่งไว้ นั่นคือจารึกนี้เดิมทีถูกวางไว้ภายในวิหารหลังนี้ วิหารหลังนี้ชื่อว่าวิหารมายาจิต ถูกเทพบุตรเทียนหมู่จัดวางไว้ที่นี่โดยเฉพาะ
ภายหลังเทพบุตรเทียนหมู่ออกจากถ้ำบำเพ็ญแห่งนี้ไป จารึกหินนี้ก็บังเกิดเจตจำนงของตนเอง แล้วจึงออกจากวิหารไป