“ไม่ว่าเขาจะมีความกล้าหาญหรือไม่ ก็ไร้ความหมายแล้ว เพราะอีกไม่ช้าเขาก็ต้องถึงแก่ความตาย”
มีเสียงหัวเยาะดังขึ้น
ขณะนี้ในสายตาของเทพสวรรค์กว่าสิบตน เย่อวิ๋นเฟยช่างไม่ต่างอะไรจากคนตาย
“พูดจบหรือยัง?”
น้ำเสียงของเย่อวิ๋นเฟยเรียบนิ่งยิ่ง แม้ภายใต้แรงกดดันแห่งพลังของเทพสวรรค์กว่าสิบตน ก็ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงแรงกดดันใด ๆ เลย หลับมือไว้เบื้องหลัง ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างใจเย็นเปี่ยมสุข เปี่ยมด้วยท่าทีของผู้สูงศักดิ์
“จบแล้วก็ทำไม?
หรือเจ้าตั้งใจจะขอชีวิต?
คิดว่าการขอชีวิตจะยังมีประโยชน์อยู่อีกหรือ?”
มีเสียงหัวเยาะดังขึ้น
ในสายตาของเหล่าเทพสวรรค์ทั้งกว่าสิบตน เย่อวิ๋นเฟยคือผู้ที่กำลังจะตาย แต่เนื่องจากพวกเขารออยู่ที่นี่มานานนัก ความขุ่นเคืองในอกยังหาทางระบายไม่ได้ จึงไม่ยอมให้เย่อวิ๋นเฟยตายอย่างสะดวกง่ายดาย
ก่อนจะสังหารเย่อวิ๋นเฟย พวกเขาย่อมต้องทำให้อับอายและทรมานให้สาแก่ใจเสียก่อน
“สถานการณ์ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ เขาเป็นเพียงเทพแท้ ทำไมเมื่อเผชิญหน้ากับพลังกดดันของเทพสวรรค์อย่างพวกเรากว่าสิบตน ยังดูใจเย็นเช่นนี้ได้?
มีอะไรแปลกประหลาด”
ในที่สุดก็มีเทพสวรรค์รู้สึกว่าสถานการณ์ดูจะไม่ธรรมดา
เพราะนับตั้งแต่เย่อวิ๋นเฟยเดินทางมาถึง เหล่าเทพสวรรค์กว่าสิบตนต่างปล่อยพลังกดดันของตนคุกคามเขาตลอด แต่เย่อวิ๋นเฟยกลับใจเย็นเช่นนั้นตลอดเวลา เหมือนไม่ได้รับอิทธิพลใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
“อย่ามาแสร้งทำมายากล!
แค่เทพแท้ธรรมดาคนหนึ่ง แม้จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็จำกัด จะมีอะไรแปลกประหลาดได้อย่างไร?
เปิ่นกงจะผนึกเจ้าไว้ก่อน แล้วจึงค่อยทรมานเจ้าให้สาแก่ใจ”
มีเทพสวรรค์หนึ่งเห็นท่าทีของเย่อวิ๋นเฟยเช่นนั้น โกรธกริ้วจัด ก้าวออกมาหนึ่งก้าว กล่าวพร้อมเสียงหัวเยาะ
ฮึ่มฮั่นฮั่น……
ขณะพูด เทพสวรรค์นั้นยื่นฝ่ามือออกไปขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็นหัตถ์พลังยักษ์ คลุมเคลือฟ้าปฐพีคว้าลงมายังกระหม่อมของเย่อวิ๋นเฟย ชั่วขณะนั้นก็ปกคลุมร่างเย่อวิ๋นเฟยไว้ทั้งคน
ใบหน้าของเย่อวิ๋นเฟยเรียบนิ่ง มองไม่เห็นในสายตา รอจนกระทั่งหัตถ์ยักษ์นั้นยื่นมาถึงเหนือกระหม่อมของตน