สำนักมือวิเศษในจงถูเสินโจวเป็นสำนักที่เก่าแก่มาก และเสื่อมถอยลงเมื่อนานมาแล้ว จนผู้คนในโลกลืมเลือนไปทีละน้อย
อาจกล่าวได้ว่า ในจงถูเสินโจว ผู้ที่ยังจำสำนักมือวิเศษได้ มีเพียงไม่กี่คน มีเพียงผู้เฒ่าโบราณบางคนที่ดำรงชีวิตมาอย่างยาวนานเท่านั้น ที่ยังพอมีความทรงจำเกี่ยวกับสำนักโบราณแห่งนี้อยู่บ้าง
ซือถูคงเอ๋อที่อยู่ตรงหน้าคือหนึ่งในศิษย์ไม่กี่คนที่ยังเหลืออยู่ของสำนักมือวิเศษ ตัวตนนี้มีเพียงเขาและอาจารย์ของเขาเท่านั้นที่รู้ ใครจะคิดว่าตอนนี้ถูกชายแปลกหน้าตรงหน้าพูดชื่อออกมาอย่างง่ายดาย ทำให้เขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร
“พอเถอะ พี่ซือถู เก็บวิชาแปลงกายของเจ้าก่อน แล้วเผยร่างจริงออกมาเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
ซือถูคงเอ๋อมองเย่อวิ๋นเฟยอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“พี่ซือถู เจ้าวางใจได้ ข้าไม่มีเจตนาร้ายต่อเจ้า”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ซือถูคงเอ๋อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายขยับเบา ๆ ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำร่างกำยำที่ปูผ้าขายของเมื่อครู่
“เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!”
หญิงสาวจากวังฉางเซิงกับอาหมวยรู่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายมองภาพนี้แล้วอดตะลึงไม่ได้
“มหัศจรรย์ยิ่งนัก!
เมื่อครู่เขากลายร่างเป็นอีกคนหนึ่ง ข้ากลับมองไม่เห็นร่องรอยบกพร่องแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่เขาแปลงร่าง ทั้งหน้าตาและกลิ่นอายร่างวิญญาณต่างกันสิ้นเชิง
เก่งกาจเหลือเกิน!”
รู่เอ๋อร์อุทานด้วยความทึ่ง
“ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย ต่อให้ผู้อาวุโสของวังฉางเซิงมาด้วยตัวเอง ก็ไม่อาจจำได้แน่นอน”