"แคว้นเทพเซียนเพียงเท่านี้ ยังไม่ทำให้ข้าหวั่นเกรง"
เย่อวิ๋นเฟยพูดเสียงเย็น
แม้แคว้นเทพเซียนจะแข็งแกร่ง แต่ในสามพันโลกใหญ่เล็ก ยังมีพลังใหญ่เช่นแคว้นเทพเซียนอีกมากมาย และเย่อวิ๋นเฟยเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสามพันโลกใหญ่เล็ก ย่อมไม่หวาดกลัว
"ฮึ่ม!
เจ้าเด็กน้อยผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!
วังเทพสวรรค์ของเราสืบทอดมาตั้งแต่ยุคบรรพกาลจนถึงปัจจุบัน ความลึกซึ้งอันหยั่งถึงยาก ไม่มีพลังใดในโลกเทียบได้มากนัก
ตอนนี้ตำหนักเทียนเสินของเราปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่บนทวีปหงเหมิง ภายในตำหนักมีผู้เชี่ยวชาญมากมาย นามก้องกังวานไปทั่วสามพันโลกใหญ่เล็ก
พูดง่ายๆ แค่แดนชางหวงเล็กๆ เทียบกับวังเทียนเสินของเราแล้ว อ่อนแอยิ่งกว่าแมลงวัน
หากร่างจริงของข้ามาถึง ฝ่ามือเดียวก็เพียงพอจะทำลายแคว้นชางหวง"
เจ้าตำหนักนี้สายตาจ้องเขม็ง พูดเสียงเย็น
"แล้วอย่างไรเล่า ตอนนี้เจ้ายังกล้าลงมือกับแคว้นชางหวงหรือ?
แม้ข้าไม่รู้ว่าคราวนี้เจ้าหนีการลงโทษของสนธิสัญญาบรรพกาลมาได้อย่างไร แต่คิดว่าเจ้าคงไม่กล้าก้าวเข้าไปในแคว้นชางหวงอีกแล้วกระมัง"
เย่อวิ๋นเฟยมองสบตาเจ้าตำหนักนั้น พูดเรียบๆ
"เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่กล้าก้าวเข้าไปในแคว้นชางหวง?"
เจ้าตำหนักนั้นสายตาคมกริบ รอบกายมีหมอกวุ่นวายพลุ่งพล่าน พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่คลุมความว่างเปล่าอันยุ่งเหยิงเป็นบริเวณกว้าง
"หากเจ้ายังกล้าก้าวเข้าไปในแคว้นชางหวง เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังยืนอยู่ตรงนี้พูดกับข้าได้หรือ?"