“การรบครั้งนี้ควรได้กวาดล้างกองทัพหลักของฝ่ายผู้พิทักษ์ไปแล้ว ฝ่ายผู้พิทักษ์บาดเจ็บสาหัสถึงแก่น แต่ต่อจากนี้เราก็ยังไม่อาจประมาท เพราะแกนหลักระดับสูงของฝ่ายผู้พิทักษ์ยังคงอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น อำนาจนี้เติบโตมาในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างมาช้านาน ผู้ที่มาร่วมรบในวันนี้ย่อไม่ใช่พลังทั้งหมดของพวกมัน ย่อมยังสำรองกำลังพลไว้อีกมิใช่น้อยแน่”
ผู้เฒ่าผู้รักษาปฐพีก้าวเดินเข้ามา แล้วเปิดปากกล่าว
“แต่เมื่อผ่านการรบครั้งนี้แล้ว ในช่วงเวลาอีกช้านานข้างหน้า ฝ่ายผู้พิทักษ์ก็คงไม่มีกำลังพอที่จะทำสงครามขนาดใหญ่เช่นนี้กับเราได้อีก”
ผู้เฒ่าผู้รักษาปฐพีเสริมอีก
“ไม่ผิด ฉะนั้นต่อจากนี้เราก็ยังคงต้องสู้กับฝ่ายผู้พิทักษ์ต่อไป หากแต่ความริเริ่มจะเป็นของฝ่ายเราแล้ว”
ผู้อาวุโสพานพยักหน้า
“ท่านทั้งหลาย การรบครั้งนี้จบสิ้นแล้ว ข้าเตรียมจะเสด็จกลับสำนักใหญ่เพื่อรายงานภารกิจ
การรบครั้งนี้ทำให้ฝ่ายผู้พิทักษ์บาดเจ็บสาหัส อำนาจอื่น ๆ ที่ผูกพันธมิตรกับฝ่ายผู้พิทักษ์ก็สูญเสียมิใช่น้อย คงใช่เวลาไม่นานนักพวกมันจึงจะมีกำลังกลับโจมตียกใหญ่ได้”
ผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งแห่งแดนปฐมมหาวนาเดินเข้ามา ฉลององค์สีเขียวปลิวไสวตามสายลม รอบ ๆ มิติมีเงาเถาวัลย์สีเขียวนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปไม่หยุด ราวกับงูเขียวตัวแล้วตัวเล่า
“ท่านชายเย่ ไม่คาดคิดว่าพลังของท่านจะเข้มแข็งถึงเพียงนี้
เมื่อกี้ข้าได้เห็นท่านเอาชนะเทพฮุ่นตุ้นของฝ่ายศัตรูลงได้ทีละคนไม่หยุดหย่อน ข้าชื่นชมยิ่งนัก ไม่รู้ว่าชาตินี้จะมีโอกาสตามรอยท่านทันหรือไม่”
สตรีรูปร่างเพรียวสูงสง่าเดินเข้ามาใกล้เย่อวิ๋นเฟย เปิดปากกล่าว นางคือโจวหวานชิงแห่งปฐพีวรรคไม้นิรันดร์
“นางสาวโจว ท่านพูดเกินจริงแล้ว ข้าเพียงมีโชคช่วย ช่วงเวลาก่อนได้พบวิสุทธิ์บางประการเท่านั้น
ข้าเชื่อว่าด้วยอัจฉริยภาพของนางสาวโจว ในอนาคตพลังของท่านอาจเหนือกว่าข้าด้วยซ้ำ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพร้อมยิ้ม
“ท่านชายเย่ ไม่ต้องพูดคำสุภาพเช่นนี้เลย ขณะนี้ภูมิและพลังของข้าต่างกับท่านลิบลับเกินจะตามทันท่านได้อย่างไร