รื้นรื้นรื้น……
พลังแห่งแรงโน้มถ่วงที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดพุ่งทะยานลงมาครอบงำเอกภพแห่งนี้ในทันที ผืนปฐพีด้านล่างเริ่มถูกบีบอัดจนยุบทลายลงไปไม่หยุดหย่อน ผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ทั้งผืนจมดิ่งลงอย่างลึกล้ำ ทุกสรรพสิ่งกลับหนักอึ้งจนไม่มีที่เทียบ
ยอดเขาสูงตระหง่านกว่าสิบลูกที่แทงทะลุเมฆาใกล้กันนั้น ในพริบตาเดียวถูกพลังแรงโน้มถ่วงอันน่าสยองกดจนสูญสลายหายสิ้น
เหล่าสมาชิกกองโจรเลือดยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างก็ถูกแรงโน้มถ่วงอันน่าสะพรึงกดทับอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนแบกภูเขาศักดิ์สิทธิ์นับนับไม่ถ้วนอยู่บนบ่า ร่างกายของตนหนักอึ้งเหลือเกิน แม้แต่นิ้วเพียงนิ้วเดียวก็หนักยิ่งกว่าสันเขาทั้งลูก
ไม่ทันครึ่งจังหวะหายใจ เหล่าสมาชิกกองโจรเลือดที่ฝีมือต่ำกว่าก็เริ่มระเบิดสลาย ราวดอกไม้ไฟที่บานสะพรั่งทีละดอก
ส่วนพวกที่ฝีมือสูงกว่ายืนตะโกนด่าด้วยความเดือดดาล ระดมวิชาที่ตนมีทั้งหมดเพื่อต่อสู้ดิ้นรน
เนื้อและกระดูกบนร่างของพวกเขาถูกกดจนลั่นกร๊วกกร๊าก เริ่มสลายเป็นเสี่ยงๆ เลือดนองเต็มตัว แล้วก็ระเบิดต่อเนื่องไม่หยุด
เย่อวิ๋นเฟยไม่ต้องลงมือเองเลย แค่คอยเก็บสารสาระสายเลือดและร่างวิญญาณของเหล่าสมาชิกกองโจรเลือดอย่างต่อเนื่อง
เช่นนั้นไม่ถึงสองจังหวะหายใจ กองสมาชิกกองโจรเลือดทั้งหมดก็ถูกลูกแรงโน้มถ่วงหนึ่งลูกกำจัดจนสิ้นซาก
"ลูกแรงโน้มถ่วงพวกนี้ใช้งานได้เยี่ยมยอดจริง ๆ!"
หนอนไหมมังกรเขาทองเก็บทรัพย์สินที่เหล่าสมาชิกกองโจรเลือดทิ้งไว้อย่างต่อเนื่อง ขณะตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
"นั่นมันอะไรน่ะ?"
ตอนนี้เหล่าคนแดนปฐมมหาวนาที่อยู่ใกล้ก็มองเห็นชัดในที่สุด เย่อวิ๋นเฟยใช้ลูกทรงกลมสีดำหนึ่งลูกปราบปรามและสังหารเหล่าสมาชิกกองโจรเลือดนั่นเอง
"ฝ่าเป่าอะไรกันแน่ถึงได้น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?"
เหล่าคนแดนปฐมมหาวนาต่างแสดงสีหน้าตระหนกตกใจอย่างหนัก
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็อธิบายเรื่องราวให้เหล่าคนแดนปฐมมหาวนาฟัง ลำเลียงพวกเขาเข้าไปในหอเงามายา แล้วจึงเปิดใช้ป้ายคำสั่งเคลื่อนย้ายเพื่อจากไป
ช่วงเวลาต่อมา เย่อวิ๋นเฟยก็พบเหล่าคนแดนปฐมมหาวนาอีกหลายกองต่อเนื่องกัน