"ย่อมเป็นเรื่องจริงแน่นอน
ท่านแม่ วางใจเถิด เสี่ยวเฟยไม่เป็นอันใดแล้วจริง ๆ"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
เย่อวิ๋นเฟยก้าวไปเบื้องหน้าเสี่ยวเฟย หยิบยาเม็ดสีแดงเข้มเม็ดหนึ่งออกมา แล้วค่อย ๆ สอดเข้าไปในปากของนาง
จากนั้นก็ยื่นฝ่ามือออกไป พลางขบคิดในใจ พลังวิญญาณมหาศาลผุดพลุ่งออกจากกลางฝ่ามือ ไหลเวียนส่งผ่านเข้าสู่ร่างกายของเสี่ยวเฟยอย่างช้า ๆ
สีหน้าเสี่ยวเฟยซึ่งก่อนหน้านี้ยังค่อนข้างขาวซีด เริ่มเปลี่ยนไปในทันใด ยิ่งดูมีเลือดฝาดมากขึ้น กลายเป็นสีเนื้อแดงระเรื่อ พลังชีวิตอันเข้มแข็งแผ่ออกมาจากภายในร่างของนาง
คลุมเครือพอจะมองเห็นเงาจุติของนกพญาฟีนิกซ์แดงตนหนึ่งผุดขึ้นจากร่างเสี่ยวเฟย จากนั้นกางปีกทั้งสองออกกว้าง โผผินสู่หมู่เมฆา!
นี่แสดงให้เห็นว่าเส้นเลือดพระพญาฟีนิกซ์แดงในกายเสี่ยวเฟยเริ่มฟื้นฟูกลับมาแล้วเช่นกัน!
"ท่านแม่ อีกครึ่งชั่วยามเล็กน้อย เสี่ยวเฟยก็จะตื่นขึ้นมาอย่างเป็นทางการแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยกับเหมียวจื่อฉง
"ดีจริง ๆ ด้วย เสี่ยวเฟยในที่สุดก็ไม่เป็นอันใดแล้ว!"
ดวงตาเหมียวจื่อฉงแดงก่ำขึ้นมาทันใด
หลายปีมานี้ นางเฝ้าอยู่เคียงข้างบุตรสาวทั้งวันทั้งคืน สิ่งที่เฝ้ารอคอยก็คือช่วงเวลานี้
นางรู้สึกว่าตัวเองเป็นหนี้บุตรสาวมากมายเหลือเกิน!
"สมเป็นเส้นเลือดพระพญาฟีนิกซ์แดงจริง ๆ!
ถูกแย่งชิงไปไม่ขาดสายถึงสองปีติดต่อกัน บัดนี้กลับเริ่มฟื้นฟูขึ้นได้ภายในเวลาเพียงสั้น ๆ เช่นนี้"
เย่อวิ๋นเฟยมองเงาจุติของนกพญาฟีนิกซ์แดงตนนั้น ไม่อาจห้ามไม่ให้ถอนหายใจชมเชย
"ข้ายอมไม่มีเส้นเลือดพระพญาฟีนิกซ์แดงเช่นนี้ทั้งข้าและเสี่ยวเฟย หากแม่ลูกสองคนเราไม่มีเส้นเลือดพระเช่นนี้ คงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่มากก็น้อย ชีวิตเช่นนั้นต่างหากคือสิ่งที่ข้าใฝ่หา"
เหมียวจื่อฉงมองเงาจุติของนกพญาฟีนิกซ์แดงที่ลอยอยู่เหนือร่างเสี่ยวเฟย อารมณ์ในใจสลับซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยเสียงเบา