เมื่อได้ฟังคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย ฉู่จีก็จัดการประชุมเหล่าผู้นำระดับสูงของตำหนักชิงอวิ๋นทันที เริ่มตรวจสอบจำนวนคน
"จ้าวเงาเย่ สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก พวกเราในตำหนักชิงอวิ๋นมีคนหายไปจำนวนมากจริงๆ!
เมื่อสองวันก่อน คนพวกนี้จู่ๆ ก็บุกเข้ามาในตำหนักชิงอวิ๋นของเรา สู้กันสองวันสองคืน มีคนตายจำนวนมาก และอีกหลายคนก็หายสาบสูญไป"
หลังจากตรวจสอบจำนวนเสร็จ ฉู่จีสีหน้าไม่สู้ดีนัก พูดกับเย่อวิ๋นเฟย
"ท่านพี่ ตู้กูหวนไม่อยู่แล้ว!
เขาบาดเจ็บเพื่อช่วยพวกเรา ระหว่างการต่อสู้อันดุเดือดก็พลัดหลงกับพวกเรา หลังจากนั้นก็ไม่เห็นเขาอีกเลย!
ข้าเพิ่งหาไป เขาไม่เห็นคน ไม่เห็นศพ!"
อู๋เฮยซานวิ่งหน้าตื่นเข้ามา พูดกับเย่อวิ๋นเฟย
บนตัวอู๋เฮยซานเต็มไปด้วยบาดแผล มีรูเลือดที่ดูน่าตกใจหลายแห่ง ใบหน้าซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส
จากนั้น ซูชิงลั่ว เสี่ยวฮุ่ย หยวนต้าถง และคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามา ทุกคนมีบาดแผลตามร่างกาย สภาพจิตใจตกต่ำ
"พ่อแม่ข้าเล่า?"
เย่อวิ๋นเฟยถามซูชิงลั่ว
"ท่านลุงท่านป้าไม่เป็นไร พี่วางใจได้
ในระหว่างการต่อสู้ ทุกคนช่วยกันปกป้องท่านทั้งสองอย่างเต็มที่"
ซูชิงลั่วตอบ
"ลำบากทุกคนแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"เวินจื่อเล่า?"
สายตาเย่อวิ๋นเฟยกวาดมองไปโดยรอบ ไม่เห็นเวินจื่อ จึงอดรู้สึกตกใจไม่ได้
"เวินจื่ออยู่ทางนี้!"
ผู้นำระดับสูงของตำหนักชิงอวิ๋นคนหนึ่งร้องขึ้น
ทันใดนั้นก็มีศิษย์ตำหนักชิงอวิ๋นสองคนหามเปลหามเข้ามา บนเปลมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ ทั้งตัวเปื้อนเลือด หมดสติไม่รู้สึกตัว ผู้นั้นคือเวินจื่อ