"เย่อวิ๋นเฟย หยุดเดี๋ยวนี่!
ศาลบรรพชนคือที่พักผ่อนของเหล่าบรรพชนเผ่าปีศาจโบราณเรา เจ้าจะรบกวนความสงบสุขของพวกเขาไม่ได้!"
ราชันอสูรอ้าวเยวี่ยคำรามลั่น
ตูมตาม...
เย่อวิ๋นเฟยกระตุ้นศัสตราวุธนับร้อยชิ้นอย่างต่อเนื่อง โจมตีศาลอสูรนั่นไม่หยุด
ศาลอสูรเริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้นทีละน้อย กระทั่งปรากฏรอยร้าวเส้นแล้วเส้นเล่า
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ศาลอสูรมีรอยร้าวปกคลุมเต็มไปหมด
"ไม่ดีแล้ว ศาลอสูรใกล้จะทนไม่ไหว!"
ภายในศาลอสูร รวมทั้งราชันอสูรอ้าวเยวี่ย เผ่าปีศาจโบราณทั้งหมดหน้าซีดราวกับดิน ไม่สามารถยอมรับความจริงตรงหน้าได้
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง
ตูม!
เสียงสนั่นหวั่นไหว ศาลอสูรทั้งหลังระเบิดแตกกระจาย กลายเป็นผงสีดำทั่วท้องฟ้า
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยก้าวเท้าหนึ่งก้าว รวดเร็วถึงขีดสุด พลันมาปรากฏตรงหน้าราชันอสูรอ้าวเยวี่ย
"บัดนี้ เจ้าไปตายได้แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเรียบเฉย
"พอแล้ว เย่อวิ๋นเฟย ข้าเองก็ยอมจำนน
อย่าฆ่าข้าเลย"
เมื่อเห็นว่าศาลบรรพชนถูกเย่อวิ๋นเฟยทำลาย ราชันอสูรอ้าวเยวี่ยก็หมดสิ้นจิตสู้ เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เอ่ยเสียงต่ำ
"ดี"
เย่อวิ๋นเฟยผนึกราชันอสูรอ้าวเยวี่ยในทันที
"เย่อวิ๋นเฟย อย่าเข่นฆ่าเผ่าปีศาจโบราณของเราอีกเลย ต่อไปนี้เผ่าปีศาจโบราณของเราจะยอมสวามิภักดิ์ต่อเจ้า ปฏิบัติตามคำสั่งเจ้าทุกประการ"
ราชันอสูรอ้าวเยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"เช่นนั้นก็ดี เจ้าไปบอกให้พวกเขามายอมจำนน ผู้ใดไม่ยอม ฆ่าให้หมด"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเรียบเฉย
"ได้"
ราชันอสูรอ้าวเยวี่ยหยิบแผ่นหยกส่งสารออกมาส่งข้อมูลทันที
"คุณชายเย่"
ในเวลานี้ ถังป๋อกวงเดินเข้ามา
ผู้คนกว่าสามหมื่นตามมาติด ๆ
"กองทัพหลักของเผ่าปีศาจโบราณถูกเราตีแตกพ่าย กำลังแตกหนีกระเจิดกระเจิงไปทั่ว