ในเวลานี้ รอบเมืองเมิ่งถูกทหารหนักเฝ้ารักษาอย่างแน่นหนา เหล่าทหารเป็นกองๆ กำลังเดินตระเวนไปมาอยู่ตลอด
นอกจากคนของตระกูลเมิ่งแล้ว กองกำลังจากอีกหลายสำนักก็ยังคงประจำการอยู่ในเมืองเมิ่งเช่นกัน
ประมุขตระกูลเมิ่งยืนอยู่บนกำแพงเมือง จ้องมองไปยังทิศทางของเมืองมูหยง
"ท่านประมุข ไม่ต้องกังวลไปหรอก เมืองเมิ่งของเรามีผู้เชี่ยวชาญที่แต่ละสำนักใหญ่ส่งมาประจำการอยู่ด้วยตนเอง ไม่ต้องกลัวซูเฟยเจ้าเลวคนนั้นแม้แต่น้อย ถ้ามันกล้ามาก็แค่มาหาที่ตาย"
ผู้อาวุโสตระกูลเมิ่งคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างกาย คิดว่าประมุขตระกูลเมิ่งกังวลว่าซูเฟยจะมา จึงกล่าวขึ้น
"เขามาหาที่ตายจริงหรือ ข้ากลับไม่เห็นด้วย"
ประมุขตระกูลเมิ่งยิ้มบางๆ
ผู้อาวุโสตระกูลเมิ่งผู้นั้นได้ยินคำพูดของประมุข ก็ตะลึงงันอยู่ตรงนั้น ไม่เข้าใจว่าประมุขตระกูลหมายความว่าอย่างไร
จังหวะนั้นเอง
สีหน้าของประมุขตระกูลเมิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับได้รับข้อความส่งจิตมาหนึ่งสาย
"ท่านผู้อาวุโส ท่านกลับไปก่อนเถอะ มีข้าอยู่ที่นี่เฝ้าดูแลก็พอแล้ว
วันนี้คนของตระกูลเมิ่งเราตายไปไม่น้อย ท่านกลับไปปลอบโยนผู้คนหน่อยเถอะ"
ประมุขตระกูลเมิ่งกล่าวกับผู้อาวุโสข้างกาย
"ก็ได้"
ผู้อาวุโสผู้นั้นพยักหน้า แล้วจึงหันหลังกลับเข้าไปในเมือง
หลังจากผู้อาวุโสจากไป ประมุขตระกูลเมิ่งก็ใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนกาย มุ่งหน้าไปยังนอกเขตเมือง
ครู่ต่อมา ประมุขตระกูลเมิ่งมาถึงยอดเขาลูกหนึ่งใกล้กับเมืองเมิ่ง
บนยอดเขาลูกนั้น ท่ามกลางป่าทึบ เย่อวิ๋นเฟยกำลังรออยู่ที่นี่