"นี่ไม่ใช่เรื่องเห็นหน้าหรือไม่เห็นหน้า แต่เป็นผลจากการคำนวณของข้า แม้ตัวข้าเองก็มิได้เชื่อถือนัก แต่ข้าเชื่อมั่นในพลังการคำนวณของตนเอง"
ผู้เฒ่าแม่มดส่ายศีรษะ แล้วเบ้งเบา ๆ มองไปยังเบื้องหน้า
เมื่อได้ยินถ้อยคำของผู้เฒ่าแม่มด บรรดาเทพสวรรค์โดยรอบต่างพูดไม่ออก
เพราะผู้เฒ่าแม่มดนี้ในหมู่ฝ่ายผู้พิทักษ์แห่งห้วงที่แปด คือผู้ที่แกร่งกล้าที่สุดด้านพลังการคำนวณอย่างแท้จริง กระทั่งในห้วงที่แปดทั้งมวล ยังนับเป็นปรมาจารย์พยากรณ์ชั้นแนวหน้า
เทพสวรรค์เพียงไม่กี่คนเท่านี้ ย่อมไม่กล้าตั้งข้อสงสัยต่อพลังการคำนวณของผู้เฒ่าแม่มด
"หา...หนุ่มน้อยคนนั้นจะประหลาดเลวร้ายถึงเพียงนั้นหรือ ถึงกับคุกคามถึงความปลอดภัยของฝ่ายผู้พิทักษ์ทั้งห้วงที่แปด!"
เหล่าเทพสวรรค์สบตากัน ต่างมองเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของกันและกัน
"ผู้เฒ่าแม่มดโปรดวางใจ ขอเพียงไล่ตามทันเขา พวกข้าพร้อมจะลงมือสังหารเขาเสีย จะไม่ให้โอกาสเขาได้เติบโตต่อไปอีกแน่นอน"
เทพสวรรค์คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ก็จริง คราวนี้เราต้องกำจัดเขาให้สิ้นซาก เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม"
ผู้เฒ่าแม่มดพยักหน้า
ช่วงเวลาเดียวกัน ภายในหมู่โลกแห่งหนึ่งของห้วงที่แปด ในดินแดนต้องสาปเต็มไปด้วยบรรยากาศอันอันตราย ชายสองคนที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญตนเองอยู่นั้น ต่างเบิกตาขึ้นพร้อมกันโดยฉับพลัน
"เย่กงจื่อถูกฝ่ายผู้พิทักษ์ไล่สังหาร ผู้เฒ่าแม่มดของฝ่ายผู้พิทักษ์ได้ล็อกตำแหน่งเย่กงจื่อไว้แล้ว และกำลังระดมเทพสวรรค์มากขึ้นเพื่อล้อมล่า ดูท่าเราต้องลงมือเสียแล้ว"
ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"แต่เดิมตั้งใจให้เย่กงจื่อได้ฝึกฝนเติบโตด้วยตัวเอง แต่สถานการณ์เช่นนี้ เราจำเป็นต้องลงมือจริง ๆ"
อีกคนพยักหน้า
ไม่นานนัก เทพสวรรค์กว่าสิบคนก็เดินออกจากดินแดนต้องสาปนั้น
ช่วงเวลาเดียวกัน เย่อวิ๋นเฟยนั่งอยู่ภายในยานร่อน ไม่หยุดเร่งพลังให้ยานร่อนพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด
เย่อวิ๋นเฟย ผู้อาวุโสฮุ่น และหนอนไหมมังกรเขาทอง ต่างรู้สึกถึงเจตจำนงอันล่องลอยนั้นอยู่เสมอ เพราะเจตจำนงนั้นตามติดเหมือนเงาตามร่าง ไม่ยอมห่างหาย
"พลังการคำนวณของเฒ่าทรพีคนนั้นน่าสะพรึงจริง ๆ เขาตามหลังมาตลอด ล็อกวิญญาณร่างของข้าไว้แน่นหนา"
เย่อวิ๋นเฟยขมวดคิ้วเอ่ย