"เป็นเช่นนี้นี่เอง"
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองต้นไม้นั้นอย่างพิจารณา
แม้จะเป็นเพียงกิ่งก้านที่หลุดร่วงมาจากต้นไม้โลกฮุ่นตุ้น ก็ยังน่าตะลึงพอตัว
เพราะต้นไม้โลกฮุ่นตุ้นคือเทพพฤกษาในตำนาน!
แม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ก็ไม่อาจได้มาครอบครอง
"ด้วยสภาพของเจ้าในตอนนี้ ต่อไปอาจเติบโตเป็นต้นไม้โลกฮุ่นตุ้นที่แท้จริงได้"
เย่อวิ๋นเฟยสำรวจต้นไม้นั้นแล้วเอ่ยขึ้น
"มิใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
แต่ต้องผ่านกาลเวลาอันยาวนาน จึงจะมีโอกาสเพียงเสี้ยวหนึ่ง"
ต้นไม้นั้นตอบ
"หนูน้อย หอเทพบรรพกาลตกอยู่ในมือเจ้าแล้วหรือ?"
ต้นไม้นั้นถามขึ้น
"ถูกต้อง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ที่ได้หอเทพบรรพกาลมาครอบครอง ก็นับว่าเป็นวาสนา
แต่ข้าเตือนเจ้าไว้ อย่ามีความคิดต่อข้าเป็นอันขาด มิเช่นนั้น ข้าจะไม่เกรงใจเจ้า"
ต้นไม้นั้นเอ่ยขึ้น
"วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเบา ๆ
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจแล้วว่าทำไมต้นไม้นั้นถึงระแวดระวังตนเพียงนี้ คงกลัวว่าตนจะลงมือกับมัน
เพราะต้นไม้โลกฮุ่นตุ้นคือเทพพฤกษาที่แท้จริงในตำนาน แม้แต่กิ่งก้านที่ร่วงหล่นก็ล้ำค่าเกินจะประมาณ!
คุณค่าทางยาคงสูงยิ่งกว่าโอสถครึ่งเทพเสียอีก!
ในใต้หล้านี้ ไม่มีผู้ฝึกยุทธ์กี่คนนักที่จะต้านทานสิ่งล่อใจเช่นนี้ได้
อันที่จริง เย่อวิ๋นเฟยเองก็คิดอยากจะลงมือยึดต้นไม้นี้มาเหมือนกัน
หากใช้ต้นไม้นี้เป็นวัสดุ ช่วยเย่เทียนเผิงหลอมจุดตันเถียนและเส้นลมปราณขึ้นใหม่ ภายหน้าเย่เทียนเผิงจะมีพรสวรรค์ทางการบำเพ็ญที่เหนือจินตนาการ
ถึงขั้นอาจไม่ด้อยกว่าเส้นชีพจรเทพฮุ่นตุ้นของเย่อวิ๋นเฟย!
แต่เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่า ด้วยกำลังของตนในตอนนี้ คงไม่สามารถปราบต้นไม้นี้ลงได้ ไหนจะเสี่ยงถูกมันสังหารกลับอีก!
ยิ่งไปกว่านั้น ต้นไม้ต้นนี้ก็เฉกเช่นสิ่งมีชีวิต มีความคิดมีความรู้สึก ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน เย่อวิ๋นเฟยก็ลงมือไม่ลง
"เช่นนั้นก็ดีที่สุด
แม้เจ้าจะดูดซับพลังงานของจักรพรรดิกู่หวงได้ แต่ข้าไม่กลัวเจ้า"
ต้นไม้นั้นเอ่ยขึ้น
"จักรพรรดิกู่หวง เป็นจักรพรรดิสวรรค์จริงหรือ?
เท่าที่ข้ารู้ ในสามพันโลกใหญ่เล็ก มีจักรพรรดิสวรรค์เพียงสี่องค์ ไม่เคยได้ยินว่ามีจักรพรรดิสวรรค์กู่หวง"