เวลานี้ เหล่าสิ่งมีชีวิตสีดำที่ราวกับคลื่นทะเลดำทะมึน ไหลบ่าออกมาจากใต้พื้นดินอย่างอลังการดุจตั๊กแตนข้ามผ่าน ถาโถมเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟยและชายชราคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง
ทั้งเย่อวิ๋นเฟยและชายชราต่างรู้สึกได้ว่าภาระหนักอึ้งเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
เย่อวิ๋นเฟยกะประมาณคร่าวๆ พบว่าเวลานี้มีสิ่งมีชีวิตสีดำระดับขั้นสวรรค์นับร้อยตัวพุ่งเข้าหาเขาพร้อมกัน
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจดี ด้วยกำลังรบในตอนนี้ของตน เป็นการยากนักที่จะต่อกรกับยอดฝีมือระดับขั้นสวรรค์หลายร้อยคนพร้อมกัน
"ฮ่าฮ่า...
เย่อวิ๋นเฟย เจ้าไม่ได้เก่งกาจนักหรือไง สู้สิ! มีสิ่งมีชีวิตสีดำมากมายขนาดนี้ ข้าอยากเห็นเหลือเกินว่าเจ้าจะสู้ได้อย่างไร!"
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าตายแน่!"
...
ผู้คนแห่งสำนักกระบี่ราชันและวังเทพสวรรค์ต่างพากันดีใจคิดร้าย เห็นเช่นนั้นแล้วก็ส่งเสียงตะโกนโห่ร้องขึ้นมาพร้อมกัน
เหล่าสิ่งมีชีวิตสีดำเหล่านั้นมิได้เข้าโจมตีผู้คนแห่งสำนักกระบี่ราชันและวังเทพสวรรค์ กลับจู่โจมเพียงเย่อวิ๋นเฟยกับชายชราคนนั้น ทำให้สมาชิกของสองมหาอำนาจนี้พากันยโสโอหังยิ่งนัก
ชายชราคนนั้นทั้งสังหารศัตรูอย่างบ้าคลั่ง ทั้งแบ่งเวลาช่วงชิงจังหวะเหวี่ยงทวนยาวพุ่งเข้าใส่ตำแหน่งของเย่อวิ๋นเฟย เพื่อผลักดันเหล่าศัตรูที่กรูเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยให้ถอยออกไป
"หนุ่มน้อย สถานการณ์เลวร้ายยิ่งนัก
เจ้าต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้"
อาจารย์ฮุนเอ่ยเสียงสื่อจิตกับเย่อวิ๋นเฟย
"ถูกต้อง เราจำต้องจากไปแล้ว
แต่ต้องพาผู้อาวุโสท่านนั้นไปด้วย!
จะทิ้งเขาไว้เพียงลำพังที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้ารับคำ
"ผู้อาวุโส สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดีนัก เราออกจากที่นี่ไปก่อนแล้วค่อยว่ากันเถิด"