"เจ้าคนแก่ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะยังตามมาจนได้!"
เย่อวิ๋นเฟยหันกลับไปมองราชาพิษห้าปีศาจแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ถูกต้อง กุมารหนอนพิษทั้งห้าของข้าจดจำลมหายใจวิญญาณกายของเจ้าเอาไว้แล้ว ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปยังแห่งหนใด ข้าก็ตามหาเจ้าจนพบ!
เจ้าเด็กน้อย ที่นี่ไม่มีผืนแผ่นดิน วิชาดูปฐพีของเจ้าใช้การไม่ได้ คราวนี้ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้ายังเหลือกลวิธีอันใดมาสู้กับข้าอีก!
รอให้ข้าจับเจ้าได้เมื่อไร ข้าจะทำให้เจ้าอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตายให้ได้!"
ราชาพิษห้าปีศาจกล่าวพลางหัวเราะเย็นชา
จากนั้นกุมารหนอนพิษทั้งห้าที่อยู่เบื้องหน้าเขาก็ขยับร่างวูบขึ้นพร้อมกัน พุ่งตรงเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟยอย่างรวดเร็ว
ราชาพิษห้าปีศาจตามอยู่ข้างหลังกุมารหนอนพิษทั้งห้า พุ่งเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยเช่นกัน
เขตกระแสปั่นป่วนในห้วงว่างเปล่าผืนนี้แม้จะเต็มไปด้วยรอยแยกมิติและพายุห้วงเวลาที่ม้วนตัวคำรามอยู่ทั่วทุกทิศ ทว่าราชาเซียนห้าพิษมีวิชาแก่กล้าจึงใจกล้า ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
วืด!
เย่อวิ๋นเฟยเคลื่อนตัวภายใต้การชี้นำของผู้เฒ่าหัวขาว ไม่นานก็มาถึงตำแหน่งแห่งหนึ่ง
ตำแหน่งนี้ดูเผิน ๆ แล้วลมสงบคลื่นนิ่ง ราวกับไม่มีกระแสปั่นป่วนของกาลอวกาศอยู่เลย ทว่าเย่อวิ๋นเฟยกลับรู้สึกใจสั่นระทึกขึ้นมาในทันที
ตำแหน่งนี้มีพลังมิติอันบ้าคลั่งอย่างยิ่งซุ่มซ่อนอยู่ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง
"ที่แท้มิติภายในขุมลึกไร้สีก็มิได้ปราศจากพลังและกฎเกณฑ์ใด ๆ เสียทีเดียว
พูดได้เพียงว่า มิติส่วนใหญ่ไม่มีพลังหรือกฎเกณฑ์ใดดำรงอยู่ แต่ในบางตำแหน่งที่พิเศษก็ยังคงมีพลังและกฎเกณฑ์อยู่"
ผู้อาวุโสฮุ่นส่งเสียงสื่อจิตบอกเย่อวิ๋นเฟย
"ขอรับ"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"พลังและมหาวิถีแห่งมิติที่นี่น่าสะพรึงกลัวเสียจริง!
โครงสร้างมิติแถบนี้เคยอยู่ในขั้นสูงส่งและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง มิใช่มิติของสามพันโลกใหญ่เล็กภายนอกจะเทียบเคียงได้ แต่บัดนี้โครงสร้างของมิติผืนนี้ถูกทำลายจนย่อยยับ พลังและมหาวิถีแห่งมิติก็ถูกตีแตกกระจาย กลายเป็นกระแสปั่นป่วนที่ไร้ระเบียบโดยสิ้นเชิง"