“อะไรนะ
องค์ชายเจ็ด เจ้ากล้ากล่าวหาถึงหัวข้ากระนั้นรึ?
ข้าเป็นหนอนบ่อนไส้เมื่อไรกัน?
ไม่แปลกใจเลยที่องค์ชายสามเพิ่งกล่าวว่าเจ้าไร้ซึ่งการเคารพผู้อาวุโส ข้าเห็นแล้วว่าเพื่อการแย่งชิงตำแหน่ง เจ้าทำได้ทุกอย่างไม่เลือกหน้า ถึงกับคิดจะราดน้ำโคลนใส่ตัวข้า เหยียบย่ำศพข้าขึ้นสู่ตำแหน่ง”
ปรมาจารย์อูผู้ถูกกล่าวหานั้นโกรธกรุดขึ้นทันที
“ดี ดีนัก!
องค์ชายเจ็ด
ข้ารู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงกล่าวหาข้า นั่นเพราะข้าสนับสนุนองค์ชายรองมาโดยตลอด เป็นอุปสรรคของเจ้าในการแย่งชิงตำแหน่ง เจ้าจึงฉวยโอกาสกลั่นแกล้งข้า
แต่วิธีการเช่นนี้ของเจ้าไร้ประโยชน์ เจ้าคิดว่าทุกคนจะเชื่อคำข้างเดียวของเจ้าหรือ?”
ผู้อาวุโสชุดน้ำเงินผู้รูปร่างอ้วนกลมคนหนึ่งยิ้มออกมาแทนความโกรธสุดขีด แล้วเอ่ยขึ้น
“องค์ชายเจ็ด ไม่คาดฝัน ชีวิตข้าทั้งชีวิตล้วนมุ่งมั่นเพื่อความเจริญและการฟื้นคืนของเผ่าน้ำแข็งมาร แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ในปากของเจ้า
ช่างเป็นดั่งคลื่นหลังผลักคลื่นหน้าจริง ๆ พวกเจ้ารุ่นหนุ่มสาวถึงกับอยากเหยียบซากศพพวกเรารุ่นเก๋าขึ้นสู่ตำแหน่ง”
ผู้อาวุโสอีกคนที่ถูกกล่าวหากลั้นหัวเราะออกมาไม่ได้ เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บแค้น
“องค์ชายเจ็ด เจ้าพูดโม้เลื่อนลอยอะไรนะ?
ปรมาจารย์อู ผู้อาวุโสกง และผู้อาวุโสบา เขาทั้งสามจะเป็นหนอนบ่อนไส้ได้อย่างไร?
เจ้ารีบขอโทษเขาเสีย ขอการอภัยจากเขาเสีย มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะร้ายกาจนัก”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งเดินไปหาต้าปิงทันที ดึงแขนเสื้อของต้าปิงเบา ๆ แล้วส่งเสียงสื่อจิตกล่าว
องค์ชายแต่ละองค์ต่างมีผู้อาวุโสและอาจารย์เวทคนละกลุ่มสนับสนุน
ผู้อาวุโสคนนี้สนับสนุนต้าปิงมาตลอด เขารู้ว่าสิ่งที่ต้าปิงเพิ่งทำลงไปนั้น หากไม่ได้รับการอภัยจากอาจารย์เวทและผู้อาวุโสเหล่านี้ ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะยิ่ง
“พี่ใหญ่ ตอนนี้ต้องทำอย่างไร?”
ต้าปิงขณะนี้ลนลานไม่รู้จะทำอย่างไร อาจารย์เวทและผู้อาวุโสเบื้องหน้าต่างคนต่างแสดงสีหน้าเดือดดาลหรือยิ้มเยาะ ชัดเจนว่าไม่มีใครเชื่อถ้อยคำของเขาเลย
“ไม่ต้องวิตก ทุกสิ่งมีข้า”