"แข็งแกร่งขนาดนี้เชียว!"
หลังกรงเล็บปีศาจยักษ์ถูกฟันออกเป็นครึ่ง เหล่าเทพใหญ่แห่งยมโลกที่จัดวงมหาราชพลังก็ต่างตกตะลึง
เทพใหญ่นับไม่ถ้วนตั้งวงรวมพลังโจมตี กลับถูกเย่อวิ๋นเฟยทำลายลงได้อย่างง่ายดาย
"สัตว์นรกตระกูลเย่ ดูท่าข้าเจ้าฝีมือยกระดับขึ้นอีกแล้วสินะ แต่ที่กล้าลอดเข้ามาที่นี่ เจ้าต้องตายแน่นอน!"
ประมุขนิรยาก็ตระหนักได้ว่าความแข็งแกร่งของเย่อวิ๋นเฟยดูจะทรงพลังขึ้นมากจากครั้งก่อน จึงกล่าวออกมาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ซ่า ๆ...
ทันใดนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็เห็นจากในสุดของนิรยา มีโซ่เหล็กลำหนึ่งขนาดใหญ่โตมโหฬารสีเขียวขจุยะพุ่งออกมา
โซ่เหล็กเส้นนี้ดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียว แผ่กลิ่นเหม็นคาวฉุน และยังหยดของเหลวสีเขียวไหลลงมาไม่หยุดหย่อน
ฮึ่มเสียงดังสนั่น โซ่เหล็กสีเขียวเส้นนั้นพุ่งเข้ามายังเย่อวิ๋นเฟยอย่างรุนแรง ปลดปล่อยพลังอันแปลกประหลาดออกมา
"ดูเหมือนเป็นของวิเศษระดับเทพฮุ่นตุ้นจริง ๆ แต่ของวิเศษชิ้นนี้ดูเปื้อนโคลนน่ารังเกียจเสียจริง"
หนอนไหมมังกรเขาทองมองดูโซ่เหล็กสีเขียวนั้น แล้วกล่าวออกมาด้วยความรังเกียจ
"สัตว์นรกตระกูลเย่ ลองสัมผัสโซ่ผูกศพแห่งยมโลกของพวกข้าเจ้าดูสิ
โซ่เหล็กเส้นนี้ในสมัยโบราณใช้ผูกศพเทพโดยเฉพาะ แถมยังเคยผูกร่างของเทพฮุ่นตุ้นมาแล้วด้วยนะ"
ประมุขนิรยามองโซ่เหล็กสีเขียวนั้น ความมั่นใจก็เพิ่มพูนขึ้นทันที ยิ้มอย่างน่าขนลุก กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"ของวิเศษระดับเทพฮุ่นตุ้นก็แค่นั้น ไม่มีอะไรน่ากลัว"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็น
"ของวิเศษระดับเทพฮุ่นตุ้นยังไม่มีอะไรน่ากลัว?
สัตว์นรก ปากของเจ้าโอหังเกินไปแล้ว!"
ประมุขนิรยาได้ยินคำของเย่อวิ๋นเฟย ก็หัวเราะเยาะ
จากนั้นเขาชี้มือออกไป โซ่เหล็กสีเขียวก็ใหญ่โตขึ้นอีก ดุจมังกรยักษ์สีเขียวพุ่งเข้าฆ่าเย่อวิ๋นเฟย ชั่ววูบก็มาถึงหน้าตัวเขา
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็น ชักกระบี่ยาวออกมา ฟันออกไปหนึ่งกระบี่ทันที
กระบี่ยาวเล่มนี้คือกระบี่ที่เทพกระบี่เทียนลัวเคยใช้ในอดีต พลังอำนาจน่าสะพรึงยิ่ง
เสียงดังกังวล โซ่เหล็กสีเขียวถูกฟันขาดออกหนึ่งท่อน ท่อนที่เหลือส่วนใหญ่กระเด็นออกไป
"เป็นไปได้อย่างไร?"