คำราม!
ในขณะที่เย่อวิ๋นเฟยฉีกวิญญาณชั่วร้ายตนนั้นแหลกละเอียด ก็มีเสียงคำรามกึกก้องดังมาจากยอดเขาเบื้องหน้า แล้วเสือดำยักษ์ตัวหนึ่งที่เหยียบเมฆหมอกดำทะมึนก็พุ่งออกมาจากหลังยอดเขานั้น
เสือดำตนนี้แผ่กลิ่นอายเย็นชาอำมหิต ดวงตาอันว่างเปล่าไร้ความรู้สึกจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยไม่วางตา
“นายท่าน นี่ก็เป็นวิญญาณชั่วร้ายอีกตนหนึ่ง วิญญาณชั่วร้ายส่วนใหญ่มีร่างเดิมเป็นเพียงความคิดชั่วร้าย มีเพียงวิญญาณชั่วร้ายระดับสูงที่ดำรงอยู่มานานนับหมื่นปีเท่านั้นจึงจะสามารถบำเพ็ญจนมีร่างจริง กลายเป็นเผ่าพันธุ์ประหลาดได้”
นักบุญโอรสกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“ข้ารู้”
เย่อวิ๋นเฟยมองเสือดำยักษ์ที่พุ่งตรงเข้าหาตน ขมวดคิ้วเล็กน้อย
อันที่จริงเย่อวิ๋นเฟยเห็นเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเสือดำตนนี้กับปีศาจร้ายเมื่อครู่ล้วนเป็นวิญญาณชั่วร้ายทั้งสิ้น ชาติก่อนเขาเคยพบกับวิญญาณชั่วร้ายมาก่อน
แต่ในสามพันโลกใหญ่เล็กนั้น วิญญาณชั่วร้ายจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่หายาก โดยทั่วไปแล้วยากที่จะได้พบเจอ
ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงไม่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับวิญญาณชั่วร้ายอย่างลึกซึ้งนัก
“วิญญาณชั่วร้ายเป็นเผ่าพันธุ์หนึ่งในแดนยมโลกของพวกเจ้าหรือไม่?”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถามนักบุญโอรส
“ไม่ใช่ วิญญาณชั่วร้ายมิใช่สมาชิกของแดนยมโลกเราหรอก
เพียงแต่ข้าเคยได้ยินตำนานเล่าขานว่า อดีตเจ้าแดนยมโลกท่านหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับราชาปีศาจวิญญาณตนหนึ่ง
ต่อมาราชาปีศาจวิญญาณตนนั้นก่อกวนสามพันโลกใหญ่เล็ก สังหารล้างบางหลายโลก ฆ่าล้างสิ่งมีชีวิตนานาเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วน สุดท้ายไปโกรธเทพเจ้าองค์หนึ่งเข้า จึงถูกเทพเจ้าองค์นั้นลงมือปราบจนแหลกสลาย