“เจ้าหนู ข้าจะต่อสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!”
เจ้าแห่งคุกรับรู้ถึงพลังอันน่าสะพรึงของดาบฟันนั้นของเย่อวิ๋นเฟย จึงกัดฟันแน่นแล้วตะโกนก้องขึ้น
แล้วเขาก็ชูดาบยาวสีหิมะขาวในมือขึ้น ฟันดาบหนึ่งปราดเข้าขวางเย่อวิ๋นเฟยอย่างดุเดือด
โคลม! การโจมตีของทั้งสองฝ่ายประสานกัน ดังเสียงระเบิดก้องหนัก
เสียงสะเทือนอันมหึมาดังก้องกลบทั่วทั้งโลก แล้วคลื่นเสียงอันน่าสยองก็ทะลุออกไป ก้องไพศาลไปทั่วทั้งสำนักใหญ่ของสำนักหลิงเซียว
ดาบยาวสีแดงในมือของเย่อวิ๋นเฟยและดาบยาวสีหิมะขาวในมือของเจ้าแห่งคุกฉุดครันต่อสู้กันชั่วครู่ จากนั้นก็ดังเสียงปะทุ ดาบยาวสีหิมะขาวนั้นระเบิดสลายโดยตรง กลายเป็นเศษแห่งกฎแห่งมหาวิถีระยิบระยับ แล้วปลิวกระจายไปตามลมจนสูญสิ้นไร้ร่องรอย
“เจ้าหนู เจ้าทำลายมูลฐานที่ข้าบากบั่นสร้างมายาวนานในมหาว่างที่หก และยังทำลายร่างแยกทั้งสามของข้า ชาตินี้ข้าจะต้องแก้แค้นให้ได้”
เจ้าแห่งคุกจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยไม่วางตา แล้วเอ่ยขึ้น
พูดจบ ต่อหน้าสายตาตกตะลึงของทุกคน ร่างของเจ้าแห่งคุกก็ฉีกขาดจากกลางลำตัว แยกออกเป็นสองซีก จากนั้นร่างทั้งสองซีกนั้นก็ระเบิดพร้อมกัน สลายเป็นเสี่ยวๆ ดับสูญ
“ข้ารอเจ้ามาแก้แค้นอยู่”
เย่อวิ๋นเฟยมองเศษสลายที่กระจายเต็มฟ้าจากการระเบิดของเจ้าแห่งคุก แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา
“ท่านชายเย่ เจ้าคนนี้จบสิ้นแล้ว พลังวิญญาณของมันสูญสลายไปโดยสมบูรณ์
ดาบฟันเมื่อครู่ของเจ้าทรงพลังมหึมาเกินไป ฟันสังหารมันได้จนสิ้นซาก”
ผู้อาวุโสผ้าคลุมสีเงินสัมผัสดูแล้ว จึงกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“น่าเสียดายจริง คนนี้แม้จะเป็นเพียงร่างแยกทั้งสาม แต่พลังวิญญาณที่ครอบครองกลับมหาศาลนัก หากเราสามารถหลอมรวมและดูดกลืนมันได้ ย่อมได้รับประโยชน์อันใหญ่หลวงแน่นอน
ดาบเมื่อครู่ของเจ้าแกร่งเกินไป ฟันสังหารร่างแยกพลังวิญญาณทั้งสามของมันจนหมดสิ้น”
หวงซางเอ่ยด้วยความเสียดาย
“การต่อสู้เช่นนี้ควบคุมได้ยาก ที่ฟันมันสังหารได้ด้วยดาบเดียวถือเป็นผลที่ดีที่สุดแล้ว”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
“คนนั้นเมื่อครู่เผาเลือดสารต้นกำเนิด จึงเบื้องต้นมีพลังรบระดับมหาเทพ แต่เจ้ากลับเอาชนะมันได้ ไม่ใช่หมายความว่าตอนนี้เจ้าก็เบื้องต้นมีพลังรบระดับมหาเทพแล้วหรือ?”