"ชิงลั่ว!"
เย่อวิ๋นเฟยไล่ตามไปยังรอยแยกมิติที่ประสานสนิทแล้วเบื้องหน้า พลางส่งเสียงตะโกนก้อง
แต่ห้วงอวกาศเบื้องหน้าได้ฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว ส่วนซูชิงลั่วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เงียบสนิท
ชั่วพริบตา เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกเรียวแรงร่อยหรอลงไปทั้งร่าง ปรารถนาจะพุ่งตามไปเหลือเกิน แต่คนผู้นั้นมีอิทธิฤทธิ์ทลายห้วงอวกาศ ทะลุผ่านภพมิติได้ เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่าด้วยพลังในยามนี้ของตน ไม่อาจไล่ตามทันเด็ดขาด
ต้องทนมองหญิงที่รักที่สุดในหัวใจถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกเรียวแรงหมดสิ้น เกือบทรุดกายลงกับพื้น
"พลัง!
หากข้ามีพลังขั้นสุดยอดเช่นชาติก่อน ใครเล่าจะพรากชิงลั่วไปจากเบื้องหน้าข้าได้!"
ชั่วขณะนี้ เย่อวิ๋นเฟยมีความกระหายในพลังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
"เสี่ยวเฟยถูกพรากไป มารดาถูกพรากไป บัดนี้ชิงลั่วก็ถูกพรากไปอีก ข้าช่างไร้ประโยชน์เสียจริง..."
เย่อวิ๋นเฟยยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว มิได้ขยับแม้สักนิด ใบหน้าเผยความหม่นหมอง
อาจกล่าวได้ว่า นับตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เย่อวิ๋นเฟยไม่เคยรู้สึกหดหู่ถึงเพียงนี้มาก่อน
สตรีสามคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต ล้วนถูกพรากไปหมดสิ้น!
"พลัง...
ข้าต้องฟื้นคืนพลังปฐมจักรพรรดิสวรรค์โดยเร็ว!
จึงจะปกป้องคนสำคัญของข้าได้!
เสี่ยวเฟย มารดา ชิงลั่ว พวกเจ้าจงรอข้าก่อน ข้าสาบาน จะไปตามพวกเจ้ากลับมาทีละคน!
พวกที่พรากพวกเจ้าไปจงรอเถิด ข้าจะให้พวกเขาชดใช้ด้วยเลือด!"
ครู่ต่อมา เย่อวิ๋นเฟยผงกศีรษะขึ้นทันใด กำหมัดทั้งสองแน่น ร่างราวสัตว์ที่ตกอยู่ในคอก กัดฟันกล่าวคำสาบาน
นอกแดนชางหวง ณ ห้วงมืดมิดแห่งความโกลาหลแห่งหนึ่ง ซูชิงลั่วกำลังก้าวเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นนางก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ร่างชะงัก หันกลับมามองไปยังแดนชางหวง สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน