แม้ว่าพายุกรรชัยเหล่านั้นจะเป็นสิ่งที่เทพมารสายลมโบราณทิ้งไว้ก็จะทำไม?
ข้าได้นำมณีกันพายุมาด้วย เมื่อมีมณีกันพายุในมือ ข้าก็ไม่หวั่นเกรงพายุกรรชัยเหล่านั้นอีกต่อไป”
ใบหน้าของเตาฉางคงมืดหม่นลงเล็กน้อย เพราะนึกถึงเหตุการณ์ไม่นานมานี้ที่ตนเองถูกพายุกรรชัยเหล่านั้นไล่ล่าจนต้องหนีตาลีตาเหลือก
แม้เตาฉางคงจะเป็นเพียงมหาเทพชั้นเจ็ดเท่านั้น แต่พลังฝีมือดาบทั้งกายของเขาน่าสะพรึงยิ่ง แม้ปะทะกับมหาเทพชั้นที่แปดธรรมดาทั่วไป เขาก็กล้าประมือด้วยเต็มกำลัง
เขาเป็นผู้ที่หยิ่งทะนงในตนเองอย่างยิ่ง นับแต่หนีออกจากมหาทวีปนี้ได้ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้อย่างใจหาย
บังเอิญผู้บริหารสูงสุดของแดนดาบได้รับข่าวแล้ว จึงส่งคนนำมณีกันพายุมาให้ เตาฉางคงจึงรีบนำเหล่าผู้บำเพ็ญดาบหวนกลับเข้าสู่มหาทวีปนี้อีกครั้ง
เกรงว่าถ้าบนมหาทวีปนี้มีสมบัติและมรดกที่เทพมารสายลมโบราณทิ้งไว้จริง อำนาจใหญ่ใดก็จะไม่พลาดโอกาสนี้ ย่อมส่งผู้เข้มแข็งเข้ามาสำรวจ
บรรดาผู้เข้มแข็งตัวจริงของฝ่ายผู้พิทักษ์กำลังจัดการธุระที่สำคัญยิ่งกว่าอยู่ จึงมอบหมายให้ผู้อาวุโสระดับอย่างเตาฉางคงรับผิดชอบการสำรวจมหาทวีปนี้
นอกจากคนของศาสนสถานอักษรเวทและแดนดาบ ยังมีผู้เข้มแข็งฝ่ายผู้พิทักษ์อีกกว่าสิบนาย
ผู้นำคือชายชราสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินไพล่มือไว้ข้างหลัง แววตาลึกล้ำราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง
เขาเดินก้าวใหญ่ด้วยมือไพล่ไว้หลัง ทุกก้าวที่ย่ำสามารถก้าวข้ามระยะอวกาศได้กว้างมาก วรยุทธ์เคลื่อนกายรวดเร็วยิ่ง จนบรรดาผู้เข้มแข็งรอบด้านต้องแอบชื่นชม
"พวกเราเข้ามาได้ระยะหนึ่งแล้ว ทำไมถึงยังไม่เจอพายุกรรชัยเหล่านั้น สิ่งที่พวกเจ้าเล่าไว้ก่อนหน้านี้จริงหรือไม่?"
หลังเดินทางบนผืนแผ่นดินได้ครู่หนึ่ง ชายชราสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินมองสำรวจพื้นดินรอบด้านที่แทบไร้หญ้าแม้เมล็ดเดียว แล้วก็หรี่คิ้วลง พูดขึ้น