"ท่านผู้อาวุโส ข้าจะรีบปรุงชุดหนึ่งยาเม็ดให้ท่าน ท่านจงเริ่มบุกทะลวงสู่ขอบเขตได้เลย!
จากนั้นเราร่วมกันสังหารศัตรู ให้พวกที่คิดไล่ล่าพวกเราได้รู้สำนึก ให้พวกมันรู้ว่าพวกเราไม่ใช่ผู้ที่ยอมให้รังแกได้ง่าย!"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวแก่นักพรตเสวียนหลง
"เจ้าจะช่วยข้าฝ่าฟันขอบเขตหรือ!
ดี!
น้องน้อย ข้ารู้สึกว่า อยู่เคียงข้างเจ้า พวกเราสองคนกำลังจะเริ่มต้นช่วงเวลาแห่งการศึกอันน่าเลือดพล่าน ช่างน่าคร่ำครวญนัก!
เมื่อปีก่อน นามของข้าเคยสั่นสะเทือนทั่วดินแดนเทียนสยง บางทีในยุคนี้ นามของข้าอาจมีโอกาสสั่นสะเทือนทั่วทั้งผืนแผ่นดินเฟยเซียนก็เป็นได้!"
นักพรตเสวียนหลงดีใจอย่างยิ่ง ตื่นเต้นเล็กน้อย ถ้อยคำเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม ใครเห็นก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ยอมอยู่นิ่งเฉย
ตั้งแต่เย่อวิ๋นเฟยบอกว่าจะช่วยเขาฝ่าฟันไปถึงขอบเขตปลายของขั้นแดนสวรรค์ เขาก็รอคอยมาตลอด
เขาได้เห็นฝีมือการปรุงยาเม็ดของเย่อวิ๋นเฟย รู้ดีว่าเย่อวิ๋นเฟยไม่ได้พูดเล่น คงมีความสามารถจริงที่จะช่วยให้เขาฝ่าฟันสำเร็จ!
"ใจเย็นไว้
เจ้าแก่ปานนี้แล้ว เหตุใดยังเหมือนเด็กหนุ่มที่ชอบพูดจาเหลวไหลแบบนี้!"
ไช่เฟิ่งกำลังปิดประตูฝึกสมาธิ พอได้ยินคำพูดของนักพรตเสวียนหลง ก็อดขมวดคิ้วกล่าวไม่ได้
นิสัยของนางตรงข้ามกับนักพรตเสวียนหลงโดยสิ้นเชิง สงบนิ่งดั่งสาวพรหมจารี ปกติแล้วแม้แต่คำพูดก็ไม่ชอบพูด
"ท่านผู้อาวุโส นามของท่านมีโอกาสที่จะสั่นสะเทือนทั่วผืนแผ่นดินเฟยเซียนจริง ๆ รอชมเถิด วันนั้นจะไม่ไกลเกินรอ"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวยิ้ม ๆ
"ดี ข้ารอคอยนัก!
น้องน้อย ได้พบเจ้า ข้ารู้สึกว่าคนแก่อย่างข้ากำลังจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ได้กลับมาพบความฮึกเหิมในวัยหนุ่มอีกครั้ง!"
นักพรตเสวียนหลงดูเหมือนถูกฉีดยาบำรุงกำลัง
"ถุย!
แก่แล้วยังไม่รู้จักอาย อะไรกันที่เรียกว่าชีวิตชีวาอีกครั้ง!"
ไช่เฟิ่งด่าว่า
เย่อวิ๋นเฟยรีบหาสถานที่แห่งหนึ่งในหอเงามายานั่งขัดสมาธิ เริ่มปรุงยาเม็ด
ไม่นานนัก เย่อวิ๋นเฟยก็ปรุงยาเม็ดขั้นสูงจำนวนหนึ่ง ทั้งระดับเอ้อและระดับจี๋!