ชัดเจนว่าปฐพีจารย์ผู้นั้นมองเพียงแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเย่อวิ๋นเฟยพกแขนข้างหนึ่งติดตัวมา
สัมผัสการรับรู้อันทรงพลังเช่นนี้ทำให้เย่อวิ๋นเฟยประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
จากนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าปฐพีจารย์กำลังคำนวณหาเล่ห์เหลี่ยมอยู่
"เราคำนวณได้แล้ว แขนข้างนั้นอยู่ใต้ดินห่างจากจุดนี้ไปทางตะวันตกยี่สิบลี้
เพียงแต่ว่า ที่นั่นก็เป็นสถานที่อันตรายเช่นกัน ถึงแม้เจ้าจะไปถึงที่นั่นได้ด้วยกำลังในตอนนี้ เจ้าก็ไม่มีความสามารถที่จะขุดแขนข้างนั้นออกมาได้"
ผ่านไปราวสิบกว่าลมหายใจ เสียงของปฐพีจารย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เป็นไปได้ยังไงกัน!
ถ้าอย่างนั้น แขนข้างนั้นของข้าจะเอาคืนไม่ได้เลยงั้นหรือ!"
แขนยักษ์ร้องขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้
"ช่างเถอะ ข้ายังมีของเก็บไว้อยู่บ้าง จะช่วยเจ้าในครั้งนี้ก็แล้วกัน"
ในเวลานี้ ปฐพีจารย์ผู้นั้นพูดขึ้นมาทันที
ฟิ้ว ฟิ้ว...
ธงยันต์สีเหลืองสิบเจ็ดผืนผุดออกมาจากหุบเหวนั้น ร่อนลงมาอยู่ตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
ธงยันต์แต่ละผืนแผ่พลังงานธาตุดินและกฎแห่งธาตุดินอันเข้มข้นออกมา
"นี่คือชุดธงยันต์ที่ข้าหลอมขึ้นเป็นพิเศษก่อนจะบุกสุสานสวรรค์ฝังศพ ใช้ล็อกสถานที่อันตรายนั้นไว้ได้ราวสามสิบลมหายใจ
จำไว้ เจ้าต้องขุดแขนข้างนั้นออกมาให้ได้ภายในสามสิบลมหายใจ
พอครบสามสิบลมหายใจ เจ้าต้องรีบออกจากที่นั่นทันที
ไม่อย่างนั้น เจ้าจะไม่มีทางออกมาจากที่นั่นได้อีกเลย"
ปฐพีจารย์กำชับ
"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เตือนสติ ข้าเข้าใจแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยเก็บธงยันต์เล็กสิบเจ็ดผืนนั้นแล้วพูดขึ้น