ในขณะที่เจ็บปวดนั้น ยาพิษชนิดนี้ก็ยังปกป้องร่างวิญญาณไว้ ไม่ให้สลบไสล จึงต้องรู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นอย่างชัดเจนตลอดเวลา
ยาพิษชนิดนี้มีชื่อว่า ยาละโมบกินใจหมื่นตัว!
เป็นสิ่งที่ปรุงขึ้นมาเพื่อการทรมานผู้คนโดยเฉพาะ!
ไม่นานนัก
ผางเหว่ยและผางซงก็ทนต่อการทรมานของยาพิษชนิดนี้ไม่ไหวอีกต่อไป ส่งสายตาวิงวอนไปยังเย่อวิ๋นเฟย
ทั้งสองเจ็บปวดจนไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้แล้ว
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือ ยาเม็ดสีขาวสองเม็ดลอยออกไป ตกลงตรงหน้าของทั้งสอง
ผางเหว่ยและผางซงรีบกลืนยาสีขาวสองเม็ดนี้ลงไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากกลืนยาสีขาวลงไป ทั้งสองก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดทั่วร่างพลันสลายหายไป ราวกับปลาสองตัวที่ถูกตากแดดจ้ามาเนิ่นนาน แทบจะสิ้นลมหายใจ นอนหายใจหอบอยู่ตรงนั้น
“ตอนนี้ ข้าถาม เจ้าตอบ
จำไว้ ตอนนี้ทั้งร่างเนื้อและร่างวิญญาณของพวกเจ้าตกอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า แม้แต่การฆ่าตัวตายก็ทำไม่ได้
หากไม่ตอบตามความจริง ข้าจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสการทรมานแบบเมื่อครู่นี้อีก
เข้าใจหรือไม่?”
แววตาอันเย็นเยียบของเย่อวิ๋นเฟยจ้องมองทั้งสอง น้ำเสียงหนาวเหน็บถึงขีดสุด
ผางเหว่ยและผางซงรีบผงกศีรษะอย่างสุดชีวิต จะกล้ากล่าวคำปฏิเสธสักครึ่งคำได้อย่างไร
พวกเขาหวาดกลัวการทรมานอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่นี้อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่อยากประสบพบเจออีก
“ท่านพ่อของข้าถูกพวกเจ้าตระกูลผางแห่งหมู่ดาวจับตัวไปหรือไม่”
เย่อวิ๋นเฟยถาม
“ใช่แล้ว”
ผางเหว่ยแย่งตอบ แต่เสียงอ่อนแรงอย่างยิ่ง
“ตระกูลผางของพวกเจ้าจับท่านพ่อของข้าไปด้วยเหตุใด และทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าไอ้เด็กไม่มีพ่อตั้งแต่แรกพบ”
เย่อวิ๋นเฟยถาม
“เพราะ... เพราะว่าท่านแม่ของเจ้าแต่เดิมเป็นคู่หมั้นของคุณชายรองแห่งตระกูลผางของเรา แต่นางคัดค้านการแต่งงานนี้ และหลบหนีออกจากตระกูลเพื่อเลี่ยงการแต่งงาน ภายหลังได้พบกับท่านพ่อของเจ้าจากภายนอก จึงคบหากันโดยพลการและให้กำเนิดเจ้าออกมา