"หืม?
คนหนุ่มผู้นั้นหายไปไหนเล่า?"
เฒ่าคนนั้นหันกลับมา พลางพบว่าเย่อวิ๋นเฟยหายไปแล้ว จึงอดถามด้วยความฉงนไม่ได้
เพราะเมื่อครู่นี้เย่อวิ๋นเฟยยังอยู่ตรงนั้น เพียงชั่วพริบตาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"เขาฝ่าแดนดินลึกลงไปเบื้องล่างแล้ว"
พระสงฆ์อ้วนชี้ลงไปยังพื้นดิน
"เป็นเช่นนั้นจริง เขา... เหมือนกำลังไล่ล่าพวกมังกรธรณีเหล่านั้นอยู่!"
ญาณสัมผัสของเฒ่าคนนั้นช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก เขาพบเย่อวิ๋นเฟยซึ่งอยู่ใต้พื้นดินได้ในทันที
เวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยกำลังฝ่าแดนดินเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วอยู่ใต้พื้นดิน
ก่อนหน้านี้ มีมังกรทองเก้าตัวและมังกรดำอีกหลายร้อยตัวรวมกันเป็นอักขระหนึ่ง ใช้ผนึกประตูสีดำซึ่งอยู่ลึกลงไปใต้พื้นดิน ต่อมาอักขระนั้นก็ระเบิดแตก มังกรทองเก้าตัวและมังกรดำหลายร้อยตัวบางส่วนก็ระเบิดสลายกลายเป็นสูญ บางส่วนก็กระจัดกระจายหนีไปทั่ว
ในฐานะปฐพีจารย์คนหนึ่ง เย่อวิ๋นเฟยย่อมไม่ยอมพลาดพวกมังกรธรณีเหล่านี้ ดังนั้น พอพวกสิ่งมีชีวิตสีดำถูกปราบลงได้อีกครั้ง เขาจึงรีบฝ่าแดนดินลงไปใต้พื้นดินทันที แล้วไล่ล่าพวกมังกรธรณีเหล่านั้นไปทั่ว
"น่าเสียดาย มังกรทองเก้าตัวนั้นกลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อครู่อักขระนั้นระเบิดครั้งใหญ่ ข้าดูเหมือนจะเห็นมังกรทองสี่ตัวในนั้นแหลกละเอียด ส่วนอีกห้าตัวยังสมบูรณ์ไร้ร่องรอยเสียหาย ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็ไม่รู้ว่าหลบหนีไปทางไหนเสียแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยท่องไปทั่วใต้พื้นดิน ไล่ตามและจับกุมมังกรดำได้มากมายหลายตัว แต่ก็ยังไม่พบที่ซ่อนของมังกรทองทั้งห้าตัวเลย จึงอดบ่นเสียดายในใจไม่ได้
"ช่างเถิด วิชาดูตำแหน่งของข้าในตอนนี้ ต่อให้พบมังกรทองทั้งห้าตัวก็ไม่แน่ว่าจะปราบมันลงได้
ข้ายังคงจับมังกรดำให้มากขึ้นดีกว่า"