"ท่านอาวุโสทั้งสาม ไม่จำเป็นต้องลงมือช่วยพวกกบฏสองคนนี้เลย เมื่อรู้ว่าสองคนนี้ได้กระทำการใดไว้ ท่านอาจจะอยากฆ่ามันซะด้วยซ้ำ"
เย่อวิ๋นเฟยกวาดสายตามองผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบทั้งสาม แล้วเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
"เย่อวิ๋นเฟย ไม่ว่าอย่างไรก็ปล่อยตัวคนก่อน เจ้าไม่มีหลักฐานอะไรเลยแต่ลงมือกับผู้อาวุโสสองคน มันก็ไม่ผ่านหรอก"
ผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบหนึ่งในนั้นกล่าว
"ท่านอาวุโส อีกไม่ช้าท่านก็จะรู้ว่าข้าพูดจริง"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ลงมือเถอะ"
ผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบอีกคนเปิดปากพูด
จากนั้นผู้อาวุโสทั้งสามก็ฝืนใจยกกระบี่ยาวในมือ พุ่งโจมตีเย่อวิ๋นเฟยพร้อมกัน
เย่อวิ๋นเฟยคิดขึ้นในใจ แสงคมกระบี่ขนาดใหญ่พุ่งออกจากร่าง ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ฟาดฟันลงมายังผู้อาวุโสทั้งสามด้วยเสียงกู่ร้องกัมปนาท
"วิชากระบี่น่าสะพรึงกลัวชะมัด!"
ผู้อาวุโสทั้งสามต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง พร้อมกันนั้นก็ยกกระบี่ยาวในมือขึ้นรับ
เปรี้ยง! ผู้อาวุโสทั้งสามถูกแรงสะเทือนจนถอยไปหนึ่งก้าว
"เป็นไปได้อย่างไร! พวกเราสามคนร่วมมือกันกลับรับเจ้าได้แค่หนึ่งเพลง?"
ผู้อาวุโสทั้งสามทั้งตกใจและโกรธ
ขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสเหยียนก็ยังคงส่งเสียงกรีดร้องอยู่ไม่หยุด เส้นวิญญาณหุ่นเชิดจำนวนมหาศาลแทงทะลุลึกเข้าไปในร่างวิญญาณของเขา บังคับให้ควบคุมร่างวิญญาณของเขา
ตอนนี้ร่างวิญญาณของเขาอยู่ในสภาพที่ใกล้จะระเบิด เมื่อร่างวิญญาณระเบิดขึ้นมา เขาก็เท่ากับล่มสลายไปแล้ว
"ผู้อาวุโสหลู่ รีบช่วยข้าด้วย เย่อวิ๋นเฟยมันจะฆ่าข้าจริง ๆ!"
ผู้อาวุโสเหยียนตกใจจนขวัญผงาด ในเวลาเดียวกันเขาก็แบกรับความทรมานอันมโหฬารที่ร่างวิญญาณใกล้ถูกทำลายไม่ไหว จึงไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป ตะโกนขอความช่วยเหลือออกมาเสียงดัง
"เย่อวิ๋นเฟย ที่นี่คือแดนกระบี่ เจ้ากล้าฆ่าผู้บำเพ็ญกระบี่แห่งแดนกระบี่ของพวกเรางั้นรึ เจ้าต้องคิดให้ดี ผลที่ตามมาจะรุนแรงนัก
เมื่อเจ้าฆ่าผู้อาวุโสเหยียนไปจริง ๆ ต่อจากนี้เจ้าก็จะไม่ได้รับการยอมรับจากแดนกระบี่ของพวกเราอีก และจะกลายเป็นศัตรูของแดนกระบี่"
ผู้อาวุโสหลู่ตอนนี้ก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยปราบและผนึกจนขยับไม่ได้ แม้จะอยากลงมือก็ไม่มีทางเป็นไปได้ ในความตกใจและโกรธเขือน เขาเปิดปากตะโกนดังลั่น