พวกเผ่าปีศาจโบราณนั้น มีความเร็วสูงมาก พละกำลังมหาศาล และกลิ่นอายมารที่แผ่ออกมา ยังส่งผลกัดกร่อนมนุษย์อีกด้วย
ดังนั้น แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังถึงระดับปราชญ์ ก็ยังมิใช่คู่ต่อกรของเผ่าปีศาจโบราณพวกนี้
ส่วนผู้คนธรรมดาทั่วไปที่ไม่ได้ฝึกวิชายุทธ์ เมื่อเห็นเผ่าปีศาจโบราณที่มีใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ ก็ยิ่งตื่นตระหนกจนพากันวิ่งหนีตายออกจากเมืองอย่างสุดชีวิต
ทว่า ความเร็วของเผ่าปีศาจโบราณนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก พวกเขาไม่มีทางหนีพ้นเลย
เพียงชั่วช่วงลมหายใจไม่กี่ครั้ง มนุษย์จำนวนมากก็ต้องสังเวยชีวิตอย่างน่าสลดภายใต้เงื้อมมือของเผ่าปีศาจเหล่านี้
“พวกเราไปกัน”
เย่อวิ๋นเฟยนำพาฟงยวิ๋นเจวี๋ยและหูเมี่ยว ใช้วิชาตัวเบาทะยานมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของเมือง
“ท่านปู่ ท่านอยู่ที่ใด!
ข้ากลัวอสูร!”
ทันใดนั้นเอง มีเด็กหญิงอายุราวสี่ห้าขวบคนหนึ่ง ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว
เด็กหญิงคนนี้เดิมอยู่กับปู่ของนาง ปะปนอยู่ในฝูงชน วิ่งหนีออกนอกเมืองด้วยความตื่นตระหนก แต่ไม่นานก็พลัดหลงกัน
“อวี่เอ๋อ! ข้าอยู่ทางนี้!”
ไม่ช้า ชายชราผมขาวผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น เขาวิ่งกลับมาอย่างโซซัดโซเซจากที่ไกล
ตูม!
ทันใดนั้น เผ่าปีศาจโบราณตัวหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า มาถึงข้างกายเด็กหญิงในพริบตา
“มนุษย์สมควรตาย!”
เผ่าปีศาจโบราณตัวนั้นยิ้มเหี้ยม กรงเล็บมารอันคมกริบตวัดเข้าจับศีรษะของเด็กหญิง
“อวี่เอ๋อ!”
ชายชราผมขาวเห็นดังนั้น ดวงตาแทบปริแตก
แต่น่าเสียดาย เขาเป็นเพียงชายชราที่ไม่มีเรี่ยวแรงใด ไยเลยจะสามารถช่วยชีวิตหลานสาวไว้ได้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้