"เมื่อครู่ที่เย่อวิ๋นเฟยใช้ เป็นวิชาอะไร?
ทำไมรู้สึกว่ามันล้ำลึกกว่าคัมภีร์อสูรจันทราแก้วผลึกมากนัก!"
"คัมภีร์อสูรจันทราแก้วผลึก ทำได้เพียงถูกบดขยี้!
คัมภีร์อสูรจันทราแก้วผลึก นับเป็นหนึ่งในวิชาขั้นสูงสุดบนทวีปเทียนเสวียนของเรา
เช่นนั้น เย่อวิ๋นเฟยใช้วิชาที่เหนือกว่านี้ จะไม่น่าสะพรึงกลัวเกินไปหรือ?"
ท่านอาจารย์ใหญ่ทั้งสอง สบตากัน ต่างมองเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย
ด้วยประสบการณ์และความรู้ของท่านอาจารย์ใหญ่ทั้งสอง ย่อมเห็นออกว่าวิชาที่เย่อวิ๋นเฟยใช้นั้น อยู่เหนือกว่าคัมภีร์อสูรจันทราแก้วผลึก
วิชาเช่นนี้ จะล้ำค่าเพียงใด!
เกรงว่า หากแพร่งพรายออกไป ยอดฝีมือทั่วทวีปเทียนเสวียนจะต้องคลั่งคลั่งเป็นแน่!
"เด็กนี่ ลึกลับนัก
ร่างเต็มไปด้วยความลับมากมาย"
ท่านอาจารย์ใหญ่โจวหัวเราะขมขื่น
"เดี๋ยวข้าจะกล่าวกับเขา ว่าไม่ว่าเช่นไรก็ตาม เขาต้องไม่เผยวิชาเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่นโดยง่าย มิฉะนั้นจะนำภัยมาสู่ตน"
ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนเอ่ย
"ถูกต้อง
โทษของผู้ครอบครองหยก"
ท่านอาจารย์ใหญ่โจวก็พยักหน้า
เวลานี้
ในลานประลอง แววตาที่เต็มไปด้วยความตะลึง จับจ้องไปที่ร่างของเย่อวิ๋นเฟยขณะเดินลงมาจากเวทีอย่างช้า ๆ
ทว่าจู่ ๆ
"เจ้าเด็กนี่ โอหังนัก
กล้าทำร้ายลูกหลานตระกูลเฟิงหยุนของข้า"
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น
วาจายังไม่ทันขาด ก็เห็น ชายชราชุดเขียวเหยียบอากาศมา ความเร็วสูงอย่างน่าตกใจ
ก่อนที่ทุกคนจะทันตอบสนอง ชายชราชุดเขียวก็มาอยู่ตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟยแล้ว
"เจ้าเด็กนี่ ต้องตามข้ากลับตระกูลเฟิงหยุน เพื่อรับโทษ"
ชายชราชุดเขียวเอ่ยอย่างเย็นชา ยกมือขึ้นหมายจับกุมเย่อวิ๋นเฟย ห้านิ้วดั่งขุนเขา ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ