จากนั้นก็มีมหาเทพขั้นกลางอีกหลายคนเปิดปากต่อกัน ล้วนแต่ต้องการดึงดูดเย่อวิ๋นเฟย หรือไม่ก็ให้เย่อวิ๋นเฟยส่งมอบฝ่าเป่าสองชิ้น แล้วจะค้ำประกันความปลอดภัยให้กับเย่อวิ๋นเฟย
"เจ้าเด็กน้อยคนนี้ดูจะเป็นที่ยอมรับนัก ก็แหละ จากการแสดงออกของเจ้า ยืนยันแล้วว่าเป็นหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง พวกมหาอำนาจเหล่านี้อยากดึงดูดเจ้าก็ถือว่าสมเหตุสมผล"
สรรพชีวิตรอบข้างเห็นเหล่ามหาเทพขั้นกลางต่างเปิดปากดึงดูดเย่อวิ๋นเฟย ต่างรู้สึกตกใจในใจ พร้อมกับรู้สึกริษยา
อายุยังน้อยก็ได้รับความเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ เกียรติภูมิแบบนี้ไม่ใช่ว่าหนุ่มสาวสรรพชีวิตธรรมดาจักสามารถครอบครองได้
เย่อวิ๋นเฟยได้ฟังถ้อยคำของเหล่ามหาเทพขั้นกลาง สีหน้ากลับเรียบเฉยเสมอมา
"หนุ่มน้อย เจ้าได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่"
เหล่ามหาเทพขั้นกลางเห็นเย่อวิ๋นเฟยเผชิญหน้ากับการดึงดูดของพวกตน กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแต่อย่างใด ยังยืนอยู่อย่างสุขสบายใจ เรียบเฉยเต็มใบหน้า ทันใดนั้นต่างเริ่มไม่พอใจขึ้นมา คนหนึ่งในเหล่ามหาเทพขั้นกลางเปิดปากกล่าว
"พูดจบหรือยัง
ถ้าจบแล้วก็หายไปได้แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเรียบเฉย
"ว่าไงนะ!"
ได้ฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟย สรรพชีวิตรอบด้านต่างตกตะลึงอย่างยิ่ง ส่วนเหล่ามหาเทพขั้นกลางต่างมีสีหน้ามืดมนพร้อมกันทันที
"เจ้าเด็กน้อยนี่โอหังเกินไปจริง ๆ นี่เจ้ารนหาที่ตายเข้าให้แล้ว"
เหล่าเทพสูงสุดขั้นต้นแต่ละคนเบ้ปากหัวเราะเยาะมองเย่อวิ๋นเฟย
"เป็นอย่างไรบ้าง
เผชิญหน้ากับเหล่ามหาเทพขั้นกลางเช่นนี้ ยังมีความมั่นใจที่จะสู้อยู่หรือไม่"
หนอนไหมมังกรเขาทองถามเย่อวิ๋นเฟย
"จะมั่นใจหรือไม่ก็ต้องสู้ เราบุกทะลวงวงล้อมออกไปเลย แล้วจากที่นี่ไปเถิด
ครั้งนี้ได้รับสิ่งที่ได้มามากพอแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยตอบกลับผ่านเสียงสื่อจิต
เสียงพูดเพิ่งจบ เย่อวิ๋นเฟยมือซ้ายกุมดาบยาว มือขวากุมกระบี่ยาว ของวิเศษทั้งสองชิ้นล้วนได้มาจากความมหัศจรรย์แสงดาบแสงกระบี่ และถูกเย่อวิ๋นเฟยหลอมรวมเป็นของตนเรียบร้อยแล้ว
เสียงร้องฮึ่มดังขึ้น เย่อวิ๋นเฟยแผดเผาวิชาพุ่งเหยียบพุ่งเข้าโจมตีไปยังทิศหนึ่ง ทิศนั้นมีเทพสูงสุดขั้นต้นสามคน