เพียงเห็นในหลุมนั้น ตู๋ฝานนั่งขัดสมาธิ ดูเหมือนเข้าสู่สภาวะสมาธิอันสงบ
เบื้องหน้าของเขา มีโครงกระดูกมนุษย์สีขาวราวหิมะนั่งประทับอยู่
“ตู๋ฝาน เจ้าทำอะไรอยู่ รุดมาถึงที่อันตรายเช่นนี้ เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่หรือไร”
เย่อวิ๋นเฟยยกเท้าก้าวเข้าไปในหลุมโบราณนั้น พลางกล่าวขึ้น
แต่ทว่า เพียงก้าวเท้าแรกของเย่อวิ๋นเฟยที่กำลังจะเหยียบเข้าไปในหลุม ภายในหลุมก็มีพลังลึกลับน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพุ่งออกมา ประดุจกระบี่วิเศษชั้นเลิศ ฟันตรงมายังเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยตกใจ รีบยกกระบี่ยาวในมือขึ้นขวางไว้ข้างหน้า
เพียงเสียงดัง ปัง! เย่อวิ๋นเฟยถูกแรงปะทะสั่นสะเทือนจนถอยร่นไปหลายก้าว กระบี่ยาวในมือแทบจะหลุดมือปลิวออกไป
“น่ากลัวยิ่งนัก ในหลุมนี้กันมีสิ่งใดกันแน่
แม้กระทั่งกระบี่ยาวระดับกึ่งจักรพรรดิก็แทบจะต้านทานไม่อยู่”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกหวาดหวั่นในใจ ยิ่งกำกระบี่ยาวในมือแน่น พร้อมจะโต้กลับได้ทุกเมื่อ
เพียงแต่ พลังลึกลับน่าสะพรึงกลัวนั้นมิได้ปรากฏขึ้นอีก
“ไม่ถูก!
พลังที่โจมตีข้าเมื่อครู่ ดูเหมือนจะเป็นกลอุบายของปฐพีจารย์!”
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย นั่นคือกลิ่นอายของปฐพีจารย์ ประหนึ่งมีปฐพีจารย์ผู้หนึ่งซ่อนกายอยู่ในเงามืดลงมือ
แต่กลอุบายของปฐพีจารย์ที่ใช้พลังไร้รูปร่างโจมตีเช่นนี้ เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจะได้สัมผัสเป็นครั้งแรก
“พี่เย่ ท่านกลับไปเถิด
ข้าไม่เป็นไร
ข้ากำลังปิดด่านฝึกฝน อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายปีจึงจะออกจากที่นี่ได้