"น้องหนุ่ม ในเขตสมรภูมินี้ไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้ ข้าไม่กล้าพูด เจ้าก็อย่าถามต่อ มิเช่นนั้นจะนำภัยพิบัติมาเยือนถึงตัว!
เพียงเราคุยกันถึงเรื่องพวกนี้ สิ่งมีชีวิตลึกลับบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ก็จะสัมผัสได้ แล้วลงมือกับเรา
ดังนั้น ณ ที่แห่งนี้ มีบางคำพูดที่เอ่ยออกมาไม่ได้เด็ดขาด!"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นพอได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบส่งเสียงสื่อจิตบอกเย่อวิ๋นเฟยทันที สีหน้าตื่นตระหนกยิ่งนัก
"มีสิ่งมีชีวิตลึกลับซ่อนเร้นอยู่หรือ?
ผู้อาวุโส ในสมรภูมิโบราณแห่งนี้มีสิ่งน่ากลัวบางอย่างคอยจับตาดูอยู่หรือ?
ต่อให้ใช้เสียงสื่อจิตคุยกันเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้หรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยถามด้วยความอยากรู้
"ใช้เสียงสื่อจิตคุยเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ถูกจับได้อยู่ดี
น้องหนุ่ม อย่าถามเรื่องพวกนี้อีกเลย!"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวเสียงเข้ม
"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยเห็นท่าทีของชายวัยกลางคนเช่นนั้น ก็ทำได้เพียงระงับความอยากรู้ไว้ ไม่ถามต่ออีก
เพียงแต่ความอยากรู้ในใจของเย่อวิ๋นเฟยกลับยิ่งทวีมากขึ้น แอบตัดสินใจว่า เมื่อใดที่พลังของตนแข็งแกร่งพอ จะต้องกลับเข้ามาในสมรภูมิโบราณแห่งนี้อีกครั้ง เพื่อหาคำตอบให้ได้
"เอาล่ะ น้องหนุ่ม ข้าไปก่อน
หากเจ้าได้พบเจียเจีย ก็บอกนางว่าไม่ต้องคิดถึงข้า ข้าสบายดี"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย แล้วหันหลังกลับ หายวับไปในพริบตา
"ดูท่า คำถามเมื่อครู่ของข้าคงทำให้เขาหวาดกลัวไม่น้อย"