"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
เย่อวิ๋นเฟยก็ต้องการยกระดับพลังตนโดยเร็วเช่นกัน
"เช่นนั้นจะรออะไรอีก รีบออกเดินทางเถิด!"
พี่ใหญ่ต้าตี้โบกมือ กระสวยบินลำหนึ่งพลันปรากฏตรงหน้าและขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
เย่อวิ๋นเฟยกับพี่ใหญ่ต้าตี้ก้าวเข้าไปในกระสวยบิน กระสวยบินสั่นน้อยๆ ครั้งหนึ่งแล้วพุ่งจากไปในชั่วพริบตา
หนึ่งวันต่อมา พวกเขาก็มาถึงถิ่นร้างเหนือ
"เจ้าดูสิ ภูมิประเทศเบื้องล่างคล้ายกับสิ่งใด"
พี่ใหญ่ต้าตี้พาเย่อวิ๋นเฟยมาถึงผืนแผ่นดินรกร้างว่างเปล่าแห่งหนึ่ง ชี้ไปยังเบื้องล่างแล้วกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองพินิจ
"ก็เป็นเพียงแนวเทือกเขาเตี้ยๆ มีหน้าผาสูงหนึ่งหรือสองแห่งประปราย ดูเหมือน...ไม่มีอะไรพิเศษ"
เย่อวิ๋นเฟยพินิจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ
"ดูท่า เจ้าคงไม่เคยสละเวลาศึกษาศาสตร์แห่งการดูภูมิประเทศเลยจริงๆ"
พี่ใหญ่ต้าตี้กล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ
เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้โต้แย้ง
ในแขนงวิชาการดูภูมิประเทศนั้น เย่อวิ๋นเฟยเป็นเพียงผู้เริ่มต้นอย่างแท้จริง
ชาติก่อน เย่อวิ๋นเฟยในฐานะจักรพรรดิสวรรค์ ได้ร่ำเรียนศาสตร์และศิลป์มากมายในใต้หล้า ล้วนเคยสัมผัสทั้งสิ้น ทั้งยุทธ์ หลอมโอสถ หลอมศาสตรา ค่ายกล และอื่นๆ
ทว่ามีเพียงศาสตร์การดูภูมิประเทศนี้ที่เย่อวิ๋นเฟยคิดว่าเป็นกลวิธีนอกรีต จึงไม่ยอมเสียเวลาศึกษา
เพราะในฐานะจักรพรรดิสวรรค์ พลังของเย่อวิ๋นเฟยนั้นแข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าจะพบเจอวิชานอกรีตใด หมัดเดียวก็พอจะทลายให้แตกเป็นเสี่ยง!
ชาตินี้ เย่อวิ๋นเฟยจึงเริ่มรู้สึกสนใจศาสตร์การดูภูมิประเทศขึ้นมาบ้าง
"เจ้าดูเถิด บนพื้นดินมีแนวสันเขายื่นสูงขึ้นมาเก้าแห่ง เก้าแนวสันเขาพากันโอบอารักขายอดเขาสูงที่อยู่ตรงกลาง"
พี่ใหญ่ต้าตี้ชี้ไปที่ผืนดินเบื้องล่างแล้วกล่าว
"ถูกต้อง!"
เย่อวิ๋นเฟยพินิจดูอย่างละเอียดแล้วก็รู้สึกจิตวิญญาณฮึกเหิมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถูกต้องแล้ว บนผืนดินมีแนวสันเขาเก้าแห่ง ตรงกลางคือยอดเขาสูงแห่งหนึ่ง
ยอดเขาสูงนั้นเป็นสีม่วงทั้งลูก ดูโล้นเตียนไร้พืชพรรณ คล้ายกับสุสานขนาดมหึมา
"ดูท่าจะเป็นภูมิประเทศอันตระการตาชนิดหนึ่ง..."
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว