“เย่อวิ๋นเฟย เจ้ากลับมาแล้ว!”
ซูชิงลั่วเมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟย ก็อดยินดียิ่งนักมิได้
“ชิงลั่ว เจ้าไม่เป็นไรแล้วหรือ”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้าไม่เป็นไรแล้ว
หลังจากถูกจับไป เพียงแค่ถูกผนึกพลังปราณ มิได้รับบาดเจ็บอันใด”
ซูชิงลั่วกล่าว
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสสำรวจร่างกายของซูชิงลั่ว พบนางไม่มีอาการบาดเจ็บรุนแรงแต่อย่างใด
“เช่นนั้นก็ดี”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“ขอบคุณที่ไปช่วยข้า”
ดวงตางามของซูชิงลั่วจับจ้องเย่อวิ๋นเฟยพลางเอ่ย
“ชิงลั่ว เจ้าเกรงใจข้าไปไย
ก่อนหน้านี้ ที่หอศึกษาจันทราเต็มดวง เจ้าก็ช่วยเหลือข้าอยู่เนืองๆ มิใช่หรือ”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเอ่ย
“ข้ารู้สึกว่าตนเองไร้ประโยชน์เสียจริง”
ซูชิงลั่วพลันถอนหายใจอย่างหดหู่
“ชิงลั่ว อย่าคิดฟุ้งซ่าน พรสวรรค์ทางการฝึกยุทธ์ของเจ้าดีมาก
เพียงตั้งใจบำเพ็ญ ภายภาคหน้าย่อมต้องมีผลสำเร็จสูงส่ง
และข้าจะช่วยเจ้า”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ด้วยความสามารถของเย่อวิ๋นเฟย มิพักต้องกล่าวถึงพรสวรรค์ของซูชิงลั่วซึ่งดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ต่อให้นางมีคุณสมบัติพื้นๆ เย่อวิ๋นเฟยก็มีวิธีทำให้นางกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับหนึ่งได้
“เย่อวิ๋นเฟย ข้าไม่ปรารถนาจะพึ่งพาเจ้า
ข้าหวังจะสามารถใช้พรสวรรค์และพลังของตนเอง สร้างผลงานบนวิถีแห่งยุทธ์ได้
เช่นนั้น ข้าจึงจะมีคุณสมบัติและความมั่นใจ ที่จะยืนเคียงข้างเจ้าอย่างภาคภูมิ
ข้าไม่ต้องการเป็นภาระของเจ้า
เจ้าเข้าใจหรือไม่”
ซูชิงลั่วเงยหน้า ดวงตางามมองเย่อวิ๋นเฟยพลางเอ่ย