เพร๊าะ! เสียงดังสนั่น ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโสจินพูดจบ ร่างของเย่อวิ๋นเฟยที่คงเหลือแสงสุกสลัวไว้ก็แตกระเบิดสลายเป็นผุดผ่อง หายไปโดยสิ้นเชิง
“แท้ที่จริงมันเป็นเพียงรอยประทับพลังวิญญาณเท่านั้น แต่เมื่อครู่เจ้ากับมันเผชิญหน้ากันนานขนาดนั้น ทำไมถึงมองไม่ออก?”
เพียงตอนนี้เอง ผู้อาวุโสจินจึงมองเห็นว่าสิ่งที่แตกระเบิดไปเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงรอยประทับพลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย ไม่ใช่ร่างแท้จริง
“สิ่งชรา ท่านคิดว่าเรียกพลเทพฮุ่นตุ้นเหล่านี้มาก็จัดการข้าได้อยู่หรือ?”
เสียงหนึ่งดังก้องกัมปนาทแว่วมาแต่ไกล สะท้อนไปทั่วแว่นแคว้นนี้
แท้จริงแล้ว ก่อนที่เย่อวิ๋นเฟยจะก้าวเข้าสู่แคว้นประตูโบราณ เขารับรู้มาแล้วว่าภายในและภายนอกของโลกนี้มีการวางกับดักมหาศาสตร์ไว้นับไม่ถ้วน
แม้ค่ายกลเหล่านั้นจะซ่อนเร้นลึกลับนัก แต่ประสาทสัมผัสของเย่อวิ๋นเฟยแข็งแกร่งสุดประมาณ ยิ่งเชี่ยวชาญวิชาค่ายกล ทั้งเจ้าหนอนไหมมังกรเขาทองและผู้อาวุโสฮุ่นยังมีวิชามิติแข็งแกร่งยิ่ง ทุกคนจึงตรวจพบค่ายกลที่แฝงอยู่ในมิติเหล่านั้นเสียก่อนที่จะได้ก้าวเข้าสู่โลกนี้ด้วยซ้ำ
เย่อวิ๋นเฟยจึงรู้ทันทีว่ามีสิ่งผิดปกติ เขาจึงไม่ยอมให้ร่างแท้ก้าวเข้าไปพบผู้อาวุโสจิน หากใช้วิชาลับปลอมรอยประทับพลังวิญญาณหนึ่งให้กลายเป็นร่างแท้ไปพบผู้อาวุโสจินแทน
นี่คือวิชาลับหนึ่งที่เย่อวิ๋นเฟยได้เรียนรู้มาจากทะเลหวงกู่ ที่ทำให้รอยประทับพลังวิญญาณมีสัมผัสพลังเหมือนร่างแท้ได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ
ผู้อาวุโสจินเป็นเพียงพลเทพฮุ่นตุ้นธรรมดา ย่อมมองไม่ทะลุวิชาลับของเย่อวิ๋นเฟย เขาจึงเข้าใจตลอดมาว่าผู้ที่เข้ามาพบในโลกนี้คือร่างแท้ของเย่อวิ๋นเฟย
ทว่าความจริง ร่างแท้ของเย่อวิ๋นเฟยอยู่ภายนอกโลกนี้ตลอดเวลา
ยิ่งไปกว่านั้น เย่อวิ๋นเฟยยังลอบกำจัดพวกที่ผู้อาวุโสจินวางกำลังซุ่มโจมตีไว้ภายนอก รวมถึงปรมาจารย์ค่ายกลจำนวนหนึ่งเสียอย่างเงียบงัน
“บัดซบ! หนูน้อยแซ่เย่ เจ้าทำให้ข้ามองพลาด!
ทุกคนออกไป!
ร่างแท้ของหนูนั้นอยู่ข้างนอก ห้ามปล่อยให้มันหนี!”
ผู้อาวุโสจินได้ยินเสียงหัวเราะของเย่อวิ๋นเฟย โทสะจุดขึ้นทั่วใจ แล้วพากำลังพลฝ่าออกไปยังภายนอกของโลกนี้ทันที
บูมบูมบูม…