ภายในเขตแดนปีศาจโบราณ ณ โถงตำหนักแห่งหนึ่ง
สามราชันอสูรยืนอยู่เบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย
“ตอนนี้ ข้าจะฝังข้อห้ามจิตวิญญาณลงในทะเลวิญญาณของพวกเจ้า
พวกเจ้าต้องร่วมมือกับข้าอย่างเต็มที่ ห้ามมีความคิดขัดขืนแม้แต่น้อย มิฉะนั้น ร่างวิญญาณของพวกเจ้าจะระเบิดสลายกลายเป็นผุยผง
เข้าใจหรือไม่”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยปากกล่าว
“เข้าใจแล้ว”
สามราชันอสูรพยักหน้า
พวกเขาเข้าใจว่าตนไม่มีทางเลือกแล้ว
“ควรจะปรุงโอสถสำหรับปกป้องร่างวิญญาณและฟื้นฟูพลังวิญญาณไว้สักชุดก่อน จะได้ให้พวกมันกินเมื่อถึงเวลา ปกป้องร่างวิญญาณไว้ไม่ให้ตายง่ายนัก”
เย่อวิ๋นเฟยคิดพลางรำพึงในใจ
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงเข้าสู่หอเงามายาและเริ่มปรุงโอสถ
หนึ่งวันต่อมา เย่อวิ๋นเฟยปรุงโอสถจำนวนมากที่ใช้ปกป้องร่างวิญญาณและฟื้นฟูพลังวิญญาณโดยเฉพาะ แถมยังมีระดับสูงอีกด้วย
ต่อจากนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงเริ่มฝังข้อห้ามจิตวิญญาณให้แก่สามราชันอสูร
คนแรกคือราชันอสูรไป๋กู่
อ๊ากๆ…
ระหว่างกระบวนการฝังข้อห้ามจิตวิญญาณ ราชันอสูรไป๋กู่ปวดศีรษะราวกับจะแตกออก ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่ขาดสาย
เพราะกระบวนการฝังข้อห้ามจิตวิญญาณนั้น เท่ากับการสลักสัญลักษณ์หนึ่งลงบนร่างวิญญาณของเขา นี่คือความเจ็บปวดจากส่วนลึกสุดของวิญญาณ!
แถมยังอันตรายอย่างยิ่ง หากพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะทำลายร่างวิญญาณเสียสิ้น
“อ๊าก คุณชายเย่ ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าใกล้ตายแล้ว!”
ราชันอสูรไป๋กู่ร้องโหยหวน
เย่อวิ๋นเฟยรีบหยิบโอสถหลายเม็ดยัดเข้าปากราชันอสูรไป๋กู่ พลังโอสถอันมหาศาลปกคลุมปกป้องร่างวิญญาณของราชันอสูรไป๋กู่เอาไว้
ราชันอสูรไป๋กู่จึงรู้สึกสบายขึ้นมาก
สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นต่อเนื่องถึงหกเจ็ดครั้ง