ประโยคนี้ เย่อวิ๋นเฟยใช้การส่งเสียงลับกล่าวกับท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่า ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างจึงไม่ทราบว่าเหตุใดสีหน้าท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่าจึงเปลี่ยนไปกะทันหัน
“เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่าข้ามีอาการบาดเจ็บในร่างกาย?
ใครบอกเจ้า?”
ท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่าใช้การส่งเสียงถาม
แม้เขาจะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ปกปิดไว้อย่างมิดชิดตลอดมา ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันก็ยากจะมองออกในชั่วพริบตา
“นี่คืออาการบาดเจ็บจากพิษเย็นที่ฝังลึกมานาน บาดเจ็บถึงรากฐานเส้นลมปราณแล้ว แม้แต่วิญญาณของเจ้าก็ถูกกัดกร่อนไปทีละน้อย
หากมิใช่เพราะอาการบาดเจ็บนี้ ด้วยพรสวรรค์และการสั่งสมของเจ้า คงทะลวงสู่ระดับจักรพรรดิไปนานแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงกล่าว
“เหตุใดเจ้าจึงรู้ละเอียดถึงเพียงนี้!”
แววตาท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่าจับจ้องเย่อวิ๋นเฟยอย่างเอาเป็นเอาตาย ในใจประหนึ่งคลื่นพายุซัดสาด
พึงรู้ว่า สภาพการบาดเจ็บในร่างกายของเขา มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ชัดเจนที่สุด
ต่อให้เป็นศัตรูที่ทำให้เขาบาดเจ็บในปีนั้น ก็มิอาจรู้ได้ละเอียดถึงเพียงนี้
“เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพคนอื่นๆ มองเห็นสีหน้าของท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่าเปลี่ยนไปรุนแรงติดๆ กัน ก็รู้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่
“ท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่า เกิดอะไรขึ้น?
ใช่เกิดเรื่องแปรเปลี่ยนหรือไม่?”
โจวอี้และผู้อาวุโสระดับสูงอีกหลายคนเอ่ยถาม
ทว่า ความสนใจของท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่ายังจับอยู่ที่ตัวเย่อวิ๋นเฟย มิได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
“อาการบาดเจ็บของเจ้าปล่อยทิ้งไว้นานถึงเพียงนี้ หากไม่รีบหาทางรักษา ผลที่ตามมาคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
อย่างมากที่สุดหนึ่งร้อยปี เจ้าคงต้องกังวลถึงชีวิตของตน”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวต่อ
“อาการบาดเจ็บของข้า อยากรักษาก็ยากนัก”
ท่านอาจารย์ใหญ่ซือหม่าเพ่งมองเย่อวิ๋นเฟยอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงถอนหายใจเบาๆ