“อะไรนะ!”
“อาจหาญนัก!”
“โอหัง!”
……
ได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย คนหนุ่มต่างแดนทั้งสิบสี่คนล้วนโกรธเกรี้ยว
ก่อนหน้านี้ พวกเขาหยิ่งผยองนัก ต่างก็ถือดีว่าตนเองเหนือผู้อื่น ไม่เห็นผู้ฝึกยุทธ์แห่งทวีปเทียนเสวียนอยู่ในสายตา
แต่ตอนนี้ กลับมีชายหนุ่มจากทวีปเทียนเสวียนโต้กลับด้วยท่าทีดูหมิ่นเช่นนี้
พวกเขาจะทนได้อย่างไร!
“พวกเจ้าอย่าชิงกันเลย ให้ข้าสังหารไอ้อหังการนี่เอง!
ข้าเป็นสตรี พวกเจ้าหลีกทางให้ข้าเถิด!”
หญิงสาวชุดแดงก้าวฉับๆ ขึ้นหน้า ชุดแดงทั้งตัวสะท้อนทรวดทรงอันร้อนแรง ดึงดูดสายตายิ่งนัก
“ได้เลย นักบุญแห่งนิกายเจินหลิง เชิญเจ้าขึ้นมือเถิด”
หนุ่มต่างแดนคนอื่นๆ มองรูปร่างยั่วยวนของนางสาวชุดแดงด้วยแววตาวาววับ ฉายแววหลงใหล ต่างไม่แก่งแย่งอีก
“โลกเล็กชั้นต่ำอย่างทวีปเทียนเสวียน สามารถให้กำเนิดคนหนุ่มเช่นเจ้าได้ ก็นับว่าหายาก
น่าเสียดาย อีกไม่นานก็จะต้องตายด้วยน้ำมือข้าแล้ว
เจ้าทำใจเสียเถิด”
นางสาวชุดแดงมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสีหน้าอ่อนโยน ราวกับพี่สาวข้างบ้านกำลังพูดคุย ทว่าเจตนาสังหารในวาจากลับทำให้หัวใจเยือกเย็น
นางมีพลังขั้นพลังปราณของเหลวระยะกลาง
สิ้นเสียง
ฟิ้ว!
ร่างของนางหายวับไป เหลือเพียงจุดแดงเลือนรางที่แม้แต่พลังวิญญาณก็ยังยากจะจับได้ พุ่งตรงเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย
“จะประลองความเร็ววิชาตัวเบากับข้ารึ”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็น
ฟิ้ว!
ร่างของเย่อวิ๋นเฟยอันตรธานหายไป