เย่อวิ๋นเฟยร่างแวบหนึ่งก็ออกตามตื๊อ แต่ไล่ตามได้เพียงครู่ใหญ่ก็หยุดฝีเท้า
เพราะเขารู้ดีว่ามหาเทพชั้นเก้ากลุ่มนี้ย่อมส่งข่าวการณ์ที่นี่ออกไปแล้ว มหาอำนาจใหญ่ที่พวกเขาสังกัดอยู่คงจะส่งผู้เข้มแข็งเพิ่มมาอีกเพื่อรับพวกเขาในยามนี้
"นายท่าน ไอ้พวกนี้แต่ละตัวล้วนเป็นผู้เข้มแข็งระดับเดียวกัน ข้าคะเนว่ามหาเทพชั้นเก้าธรรมดาทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแปดตัวนี้เลย"
หูเมี่ยวไม่อาจกลั้นไว้ จึงเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
"ใช่ พลังรบของมหาเทพชั้นเก้าทั้งแปดนี้เก่งกาจกว่ามหาเทพชั้นเก้าทั่วไปมากนัก ยิ่งโดยเฉพาะสี่ผู้เฒ่าที่มาจากแดนดาบ พวกเขายิ่งเป็นถึงสุดยอดแห่งมหาเทพชั้นเก้า"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปยังห้วงว่างไกลที่พร่ามัว พยักหน้า
ยามนี้มหาเทพชั้นเก้าทั้งแปดลับหายสิ้นไปแล้ว
"นายท่าน ท่านคนเดียวสามารถตีพวกเขาทั้งแปดให้แตกพ่ายหนีไป ย่อมพิสูจน์ว่าพลังของท่านเจ้าเหนือกว่าพวกมัน"
หูเมี่ยวกล่าวอีก
"การเอาชนะมหาเทพชั้นเก้าเหล่านี้ไม่มีอะไรน่ายินดี ต่อจากนี้ผู้เข้มแข็งที่จะคุกคามข้าได้จริงไม่ใช่มหาเทพชั้นเก้าแล้ว หากแต่คือเทพฮุ่นตุ้น
เมื่อครู่ข้าต่อสู้กับไอ้พวกแปดตัวนั้นนานเพียงใด ไม่เพียงไม่สามารถสังหารพวกมัน แม้จะทำให้พวกมันบาดเจ็บสาหัสก็ยังไม่สำเร็จ
ถ้าหากเจอกับเทพฮุ่นตุ้น ข้าจะไม่ยิ่งเลวร้ายกว่านี้อย่างไร?
ฉะนั้นพลังของข้ายังห่างไกลจากพอเหลือเกิน!"
เย่อวิ๋นเฟยห้อยมือไว้ข้างหลัง มองตามทิศที่มหาเทพชั้นเก้าทั้งแปดจากไป ในใจไม่มีแม้เงาของความปีติหลังชัยชนะ กลับเต็มไปด้วยความห่วงใย
เพราะยามนี้เย่อวิ๋นเฟยไม่ถือมหาเทพชั้นเก้าเป็นคู่ปรับของตนอีกต่อไปแล้ว
ไม่ต้องพูดอย่างอื่น ภูมิของเย่อวิ๋นเฟยในปัจจุบันก็คือมหาเทพชั้นห้าแล้ว การเอาชนะมหาเทพชั้นเก้าไม่มีอะไรน่ายินดี
"เป็นเช่นนั้นจริง ครั้งนี้มหาอำนาจเหล่านั้นส่งจอมมหาเทพมาเพื่อจัดการเจ้ามากมายเช่นนี้ ก็ยังกำจัดเจ้าไม่ได้ ต่อไปพวกมันย่อมถอนบทเรียน เพื่อส่งผู้เข้มแข็งที่มากขึ้นหรือเก่งกาจกว่ามาจัดการเจ้า"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยขึ้น